งทวงคืนความได้เปรียบกลับมาให้จงได้!
สายตาของฮูหยินเมิ่งเคลื่อนปราดด้วยความเร็วดุจสายฟ้า กวาดมองไปทางเมิ่งหนานอี้ที่อยู่ด้านข้าง ซึ่งใบหน้ายังแฝงร่องรอยอ่อนล้าอยู่บ้าง แล้วความคิดหนึ่งก็พลันแล่นวาบเข้ามาในหัวทันใด!
หนานหนานก็ยังอยู่ที่นี่ทั้งคน! ไฉนไม่ฉวยโอกาสนี้สะสางบัญชีแค้นเก่า ที่เมื่อวานถูกเมิ่งซีโจวเล่นงานให้โมโหจนเป็นลมเป็นแล้งไปเล่า?!
ในเมื่อเมิ่งซีโจวแสร้งทำเป็นป่วยเพื่อเรียกร้องความเวทนาสงสารได้ เช่นนั้น ในยามนี้หนานหนานเองก็กำลังไม่สบายอยู่จริงๆเช่นกัน! ต่อให้เรียกความเวทนาสงสารสู้อีกฝ่ายมิได้ อย่างน้อยก็ยังพอฉุดให้เสมอกันได้สักครา ไม่ถึงกับต้องกลับไปโดยไร้สิ่งใดติดไม้ติดมือ!
ฮูหยินเมิ่งจึงรีบส่งสายตาให้เมิ่งหนานอี้ทันที ริมฝีปากขยับโดยไร้เสียงว่า
“แสร้งเป็นลมซะ!”
เมิ่งหนานอี้นั้นเป็นบุตรีที่ฮูหยินเมิ่งเลี้ยงดูมาด้วยสองมือตน ความเข้าใจกันระหว่างแม่ลูกจึงลึกซึ้งจนแทบซึมเข้ากระดูก
เพียงสายตาและวาจาเดียว นางย่อมเข้าใจความหมายได้ในทันที
เดิมทีนางกำลังเกาะขอบเตียงของเมิ่งซีโจวพยุงร่างตนไว้ บัดนี้กลับรีบคลายมือออก แล้วแสร้งทำเป็นโอนไปเอนมาเล็กน้อยได้อย่างสมบทบาท
“คุณหนู!” สาวใช้ที่นางพามาด้วยรีบร้องอุทานเสียงดังขึ้นทันใด พร้อมกับโผเข้าไปประคองร่างผู้เป็นนายไว้
