โดยเร็ว “เป็นอะไรไปเจ้าคะคุณหนู?”
เมิ่งหนานอี้อาศัยจังหวะนั้นยกสองมือขึ้นประคองศรีษะของตนไว้ น้ำเสียงที่เอื้อนเอ่ยออกมาฟังดูระโหยอ่อนแรงได้อย่างพอเหมาะพอดี
“เหตุใดจู่ๆ…ข้าจึงรู้สึกเวียนศีรษะนักเล่า…”
นางจงใจขยายท่าทีให้ดูใหญ่โต และเพียงชั่วพริบตา ก็สามารถดึงดูดความสนใจของผู้คนทั้งห้องให้หันมามองได้
ถึงเวลาเหมาะสมแล้ว!
ท่ามกลางสายตาหลายคู่ที่จับจ้องมองอยู่ เมิ่งหนานอี้ราวกับถูกสูบเรี่ยวแรงทั้งหมดออกไป แล้วร่างอ่อนระทวยของนางก็เอนยวบล้มลงสู่วงแขนของสาวใช้ข้างกายทันที
“คุณหนู! คุณหนู!”
เสียงกรีดร้องของสาวใช้เต็มไปด้วยความตกอกตกใจจึงไร้พิรุธ
หมอหลี่เพิ่งเขียนใบสั่งยารักษาเมิ่งซีโจวเสร็จ แต่เมื่อหันมาอีกที กลับมีผู้ป่วยเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคนแล้ว จึงได้แต่ยอมรับชะตากรรม หิ้วหีบยาขึ้นมาและเตรียมจะเดินไปตรวจรักษาคุณหนูที่เพิ่งเป็นลมล้มพับไปอีกคน
ทว่าขณะที่เขาเพิ่งจะก้าวออกไปได้เพียงก้าวเดียว ด้านหลังก็พลันมีเสียงอู้อี้พร้อมเสียง “ปัง” ดังขึ้นเสียก่อน!
ยามนี้ผู้ที่นอนอยู่บนเตียงกลับเป็นลมล้มพับ และใบหน้าก็ซุกจมลงไปในผ้าห่มแพรเสียแล้ว!
ฮูหยินเมิ่งที่กำลังจ้องมองเมิ่งหนานอี้ซึ่งนอนหมดสติอยู่ในอ้อมแขนของสาวใช้: “…”
