่ตนยื่นออกไปนั้น มิใช่ใบสั่งยา หากแต่เป็นศีรษะของตนต่างหาก!
คมมีดที่หมายเอาชีวิตนาง ประหนึ่งว่าได้แนบชิดติดอยู่ที่คอหอยแล้ว!
แต่แล้วก็ได้ยินเสียงของฮูหยินเมิ่งร้องขึ้นว่า
“ช้าก่อน”
“ซีโจวนับเป็นศิษย์ผู้สืบทอดวิชาแพทย์จากองค์หญิงใหญ่ ใบสั่งยาที่นางเขียนออกมานั้น เห็นทีควรเก็บไว้เป็นความลับจะดีกว่า”
นางยกเหตุผลหนึ่งขึ้นมา เป็นเหตุผลที่ฟังดูน่าเชื่อถือยิ่งนัก และแทบไม่มีช่องโหว่ให้ผู้ใดเอ่ยคัดค้านได้เลย
เมิ่งชินรุ่ยใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเห็นชอบด้วย
เวลานี้นับแต่องค์หญิงใหญ่พ่ายศึก อำนาจอิทธิพลของพระนางย่อมไม่อาจเทียบเท่าแต่ก่อน ทว่าถึงอย่างไรพระนางก็ยังคงเป็นพี่สาวร่วมสายโลหิตเพียงผู้เดียวของฝ่าบาท จะไม่ให้ไว้หน้าพระนางเลยก็คงจะมิได้เช่นกัน
“ช่างเถิด เจ้าเก็บมันไว้เสีย” เขาเอ่ยปาก
“…เจ้าค่ะ” เมิ่งหนานอี้ประหนึ่งได้สดับรับฟังเสียงสวรรค์ สายพิณในใจที่ขึงตึงจนถึงขีดสุดพลันขาดผึงในบัดดล ความอ่อนแรงประหนึ่งรอดพ้นหายนะได้อย่างหวุดหวิด พลันถาโถมเข้าปกคลุมทั่วสรรพางค์กาย
หัวเข่าทั้งสองของนางอ่อนยวบ ร่างกายโอนเอนจนเกือบล้มลง ต้องรีบยื่นมือออกไปยึดขอบเตียงของเมิ่งซีโจวไว้ จึงจะสามารถฝืนประคองกายให้ยืนมั่นคงได้แม้จะยากลำบาก
นางหอบหายใจคำโต พยายามข่มหัวใจที่เต้นกระหน่ำอย
