โทษที่กำลังรอรับฟังคำพิพากษาสุดท้าย เงยหน้าขึ้นมองไปทางเมิ่งชินรุ่ยด้วยความผวาหวาดกลัว
ทว่าเมิ่งชินรุ่ยกลับมิได้รู้สึกว่ามีสิ่งใดผิดแปลกมากนัก เพียงตอบรับสั้นๆว่า “อืม” ก่อนจะออกปากสั่งบ่าวรับใช้ในทันที
“รีบไปเชิญท่านหมอหลี่จากหอหวนชุนมาที่จวนโดยเร็ว”
ในใจเขาย่อมแจ่มแจ้งดีว่า ‘วิชาแพทย์’ ที่เมิ่งซีโจวอวดอ้างนั้น แท้จริงแล้วเป็นเพียงความรู้ผิวเผินเท่านั้น ถึงคราวคับขันจริงๆก็ยังต้องพึ่งพาหมอจริงที่มีฝีมืออยู่ดี
เส้นประสาทที่เริ่มตึงเครียดทั่วขมับ และหน้าผากของเมิ่งหนานอี้พลันผ่อนคลายลงในบัดดล ราวกับเพิ่งเดินวนอยู่ตรงหน้าประตูนรกมาเที่ยวหนึ่ง แผ่นหลังของนางเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น ยามนี้สองขาอ่อนแรงจนร่างแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้นอยู่แล้ว
ทว่า…เมิ่งซีโจวจะยอมเลิกราเพียงเท่านี้ได้อย่างไรกันเล่า?
บนใบหน้าเล็กซีดขาวของนาง พลันผุดรอยยิ้มเขินอายอย่างไว้วางใจขึ้นเสี้ยวหนึ่ง น้ำเสียงแม้แผ่วเบา หากกลับกระจ่างชัดจนดังเข้าหูทุกผู้คนในที่นั้น
“เช่นนั้น…คงต้องรบกวนพี่หญิงช่วยเขียนใบสั่งยาให้น้องสักขนานด้วยเถิด”
ครืน—!
หัวใจของเมิ่งหนานอี้ที่เพิ่งรู้สึกผ่อนคลายเมื่อครู่ พลางถูกถ้อยวาจาประโยคนี้บีบรัดอย่างแรงในชั่วพริบตา จนแทบจะกระดอนขึ้นมาติดค้างอยู่ที่ลำคอ! เบื้องหน้านางพลันมืดดำวูบวาบไปหมด!
เขียนใ
