องค์หญิงใหญ่ผู้นั้นก่อเรื่องมหันตเอาไว้หรอกหรือ?! การปะทะกับชนเผ่าแดนเถื่อนในครานี้ พระนางเป็นฝ่ายพ่ายแพ้กลับมาอย่างไม่เป็นท่า!
นับเป็นความอัปยศที่ทำให้ราชสำนักและทั้งแผ่นดินต้องอับอายขายหน้า!
แต่เขากลับคิดว่าเป็นความโชคดี ที่ความพ่ายแพ้อันน่าอดสูครั้งนี้ ในที่สุดก็ทำให้ทั้งราชสำนักมองเห็นแจ่มแจ้งชัดเจนเสียที ว่าสตรีเพศจะสามารถนำทัพออกรบได้อย่างไรกัน? ในสมองของพวกนาง นอกจากเข็มปักผ้ากับเครื่องประทินโฉม เห็นจะไม่มีสิ่งใดอีกแล้ว ครั้นแตะต้องอาวุธเข้า เกรงว่าแม้แต่อาวุธยังต้องเกิดจิตวิญญาณขึ้นมาเอง แล้วแสดงความรังเกียจระคนอัปมงคลจนพากันหนีกระเจิดกระเจิงไป!
ความดูแคลนเหยียดหยามที่เขามีต่อองค์หญิงใหญ่ บัดนี้กลับถูกถ่ายเทไปสู่คำว่า ‘บุญคุณช่วยชีวิต’ ที่ ‘เมิ่งหนานอี้’ กล่าวอ้างจนหมดสิ้นแล้ว
หรือว่าบุญคุณที่ว่านั่น… แท้จริงก็คือแค่ข้ออ้างกระมัง? ทั้งหมดก็เพื่อเป็นการคุ้มกะลาหัวองค์หญิงใหญ่ ในยามที่นางเห็นท่าว่าจะพ่ายศึก จึงได้ลนลานหนีเอาชีวิตรอดภายใต้ข้ออ้างดังกล่าว?!
เมื่อความเป็นไปได้นี้ผุดวาบขึ้นภายในใจ เมิ่งชินรุ่ยก็พลันสัมผัสได้ชัดแจ้งถึงเพลิงอัปรีย์สายหนึ่ง ที่พุ่งพล่านตรงขึ้นสู่กลางกระหม่อมของเขา เผาผลาญเสียจนสติสัมปชัญญะแทบมลายสิ้น! นังลูกอกตัญญูตัวนี้! นางคิดจะบีบให้เขาต้อ
