บทที่78 หรือว่าเมิ่งซีโจวจะถูกสวมรอย?!
ความโกรธแค้นถึงขีดสุดกับความหวาดกลัวรุนแรง พลันผสมผสานถาโถมท่วมทับเหตุผลจนสิ้น ซิ่วหลานไม่อาจคำนึงถึงมารยาทหรือกระเบียบอันใดได้อีก ทั้งยังลืมเลือนบทเรียนคราก่อนไปเสียสิ้น
นางประหนึ่งแม่เสือดาวที่ถูกยั่วโทสะจนเดือดพล่านอย่างแท้จริง เพียงสามก้าวควบเป็นสองก็พุ่งทะยานขึ้นหน้าไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะยื่นมือเข้าไปกระชากแขนเสื้อของเมิ่งซีโจวไว้อย่างแรง!
เรี่ยวแรงที่นางหยิบใช้นั้น เปี่ยมไปด้วยพละกำลังหนักหน่วงจนแทบจะฉีกอาภรณ์ของเมิ่งซีโจวให้ขาดวิ่นในคราเดียวได้!
ซิ่วหลานตัดสินใจแน่วแน่แล้ว ต่อให้ต้องฉุดกระชากลากอีกฝ่ายไปทั้งอย่างนั้น นางก็จะต้องลากนังสารเลวผู้นี้ไปยืนต่อหน้าฮูหยินให้จงได้!
“ไปกับข้า!” ซิ่วหลานตวาดเสียงดังเฉียบขาด พลางออกแรงที่มือ หวังจะกระชากร่างอีกฝ่ายไปทั้งอย่างนั้น
ทว่าในห้วงขณะที่นิ้วมือของนางกำลังจะคว้าจับชายแขนเสื้อของเมิ่งซีโจวไว้ได้ ดวงตาของเมิ่งซีโจวก็พลันมีประกายเยียบเย็นแล่นแผ่นวาบหนึ่ง!
แขนที่เป็นเป้าหมายไม่เพียงไม่ถูกดึงถอยหนี กลับยังอาศัยแรงนั้นพลิกกายกลับตามน้ำฉับพลัน! แล้วฝ่ามืออีกข้างก็เคลื่อนไหวรวดเร็วรุนแรงดุจคมมีด ฟันฉับลงไปที่สีข้างของซิ่วหลานซึ่งไม่ทันตั้งตัวอย่างแรง!
“อึก! อ๊าก—!!”
เสียงกรีดร้องโหยหวนแสนเ
