บทที่77 คำสั่งกักบริเวณ ปรากฏว่าหลุดง่ายเสียยิ่งกว่าคอกหมู
ค่าหัวรางวัลก้อนโตที่จ้าวหังประกาศออกมานั้น ทำให้นาม ‘เซียวเหยาเค่อ’ จากเดิมที่เป็นเพียงนักเขียนผู้ไร้ชื่อเสียง ยามนี้กลับกลายเป็นจุดสนใจที่ผู้คนตามท้องถนนและตรอกซอกซอย ต่างพากันกล่าวขวัญถึงไม่หยุดปาก
ธรณีประตูของหอตำราซู่อวี้ถูกเหยียบกระทืบเข้าออกจนจวนเจียนจะพัง ผู้คนหาได้มาด้วยเหตุอื่นไม่ ต่างพากันมาเพียงเพื่อหาซื้อผลงานของเซียวเหยาเค่อสักสองสามเล่ม ทั้งนี้เผื่อว่าจะได้เบาะแสอันใดที่ทำให้สามารถตามรอยไปพบตัวเขาได้เท่านั้น
ทว่าเมิ่งซีโจวกลับมิได้ใส่ใจกับเรื่องเหล่านี้นัก นางยังคงนั่งรถม้ามุ่งหน้ากลับจวนไป
ครั้นเพิ่งจะก้าวเท้าผ่านประตูใหญ่เข้าไป ร่างหนึ่งก็พลันปรากฏขึ้นขวางอยู่ตรงหน้านางแล้ว และผู้มาเยือนก็คือซิ่วหลาน สาวใช้คนสนิทข้างกายของฮูหยินเมิ่งนั่นเอง
บนใบหน้าของซิ่วหลานประดับไปด้วยรอยยิ้มก็จริง แต่ในแววตากลับเยียบเย็นและหม่นครึ้มอึมครึมเกินเจ็ดส่วน ความเสียเปรียบที่เคยพลาดท่าให้แก่เมิ่งซีโจวเมื่อคราก่อน นางยังจดจำได้มิลืมเลือน
นางย่อตัวลงเล็กน้อย น้ำเสียงเรียบเฉยดุจบ่อน้ำโบราณที่ไร้ระลอกคลื่น
“คุณหนูรอง ฮูหยินเชิญท่านไปที่โถงใหญ่เจ้าค่ะ”
ฝีเท้าของเมิ่งซีโจวชะงักลงเล็กน้อย นางเงยหน้าขึ้นมองซิ่วหลาน ก่อนม