บทที่76 ติดประกาศตามหาอย่างเปิดเผย!
ครั้นเมิ่งซีโจวร้องไห้จนพอแล้ว จึงจัดแจงดูแลพวกนางให้เรียบร้อย ทั้งยังให้คำมั่นสัญญากับพวกนางทั้งสามว่า อีกไม่นานจะมารับพวกนางกลับไปอยู่ด้วยกัน
ยามเมื่อก้าวเท้าออกจากประตูไปแล้ว สีหน้าของเมิ่งซีโจวก็ไม่หลงเหลือความเศร้าโศกแม้เพียงเสี้ยว คงเหลือไว้เพียงความสงบสุขุมดุจสระน้ำลึกที่ยากจะหยั่งถึง แล้วก็ช่างบังเอิญนัก ที่โรงเตี๊ยมแห่งนี้ก็เป็นที่นำพักชั่วคราวของฉู่เซียวพอดี ในเมื่อเมิ่งซีโจวมาถึงแล้ว ย่อมต้องไปพบพานเขาสักคราเป็นธรรมดา
เพื่อสานต่อความลุ่มหลงแต่แรกพบให้กระชับมั่นคงแนบแน่นมากขึ้นอีกสักหน่อย เมิ่งซีโจวยกมือขึ้นเคาะประตู และบังเอิญว่าฉู่เซียวก็อยู่ในห้องมิได้ไปไหนพอดี
บนใบหน้าของนางยังคงประดับรอยยิ้มงดงามดุจบุปผาแย้มบาน กล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานว่า “คุณชาย~”
แม้ฉู่เซียวจะเอ่ยปากถามว่า “ท่านมาที่นี่ได้อย่างไร”
ทว่าร่างของเขากลับเบี่ยงหลบไปด้านข้างโดยไม่รู้ตัว เพื่อเปิดทางให้เมิ่งซีโจวก้าวเข้ามาในห้องได้
เมิ่งซีโจวก้าวเท้าเข้าไปด้านในอย่างไม่นึกเกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย นางเดินไปพลางเอ่ยไปด้วยว่า
“หรือตัวข้าจะลักลอบมาพบท่านมิได้รึ? บุญคุณที่ช่วยชีวิตครั้งนั้น ต่อให้ต้องมอบทั้งกายใจให้ท่านจริงๆ ก็ยังไม่อาจตอบแทนได้หมด… ทว่าภายใต