้สถานการณ์ปัจจุบัน ความสัมพันธ์ระหว่างข้ากับท่านช่างเต็มไปด้วยอุปสรรคมากมายนัก แต่อย่างน้อย ขอเพียงข้าได้แวะเวียนมาพบเจอหน้าท่านบ้าง ก็นับว่าดีเหลือล้นมากแล้ว…”
เมื่อเมิ่งซีโจวกล่าววาจาชุดนี้จบลง แม้แต่ตัวนางเองยังรู้สึกเลี่ยนจนแทบขนลุก ครั้นเห็นว่าทั้งใบหน้าและลำคอของฉู่เซียวแดงก่ำขึ้นในชั่วพริบตา นางก็ได้แต่ปลอบใจตนเองเงียบๆว่า—
กระบวนท่าแม้จะอำมหิตหรือทำร้ายจิตใจเพียงใด ขอเพียงใช้ได้ผลก็นับว่าเพียงพอแล้ว
นางรู้สึกว่า การอยู่เบื้องหน้าฉู่เซียวนับเป็นฉากที่แสดงได้ยากที่สุด เพราะสิ่งที่นางต้องการก็คือ ทำให้ฉู่เซียวหลงรักผู้ที่เป็น ‘เมิ่งหนานอี้’ จากนั้น จึงค่อยส่งเขาไปอยู่ข้างกายเมิ่งหนานอี้จริงๆ แล้วทำให้เมิ่งหนานอี้หลงใหลพลานุภาพของคมมีดเล่มนี้จนยากจะปล่อยมือได้ สุดท้ายจึงค่อยย้อนใช้มีดเล่มเดิมนี้สวนแทงกลับใส่อีกฝ่าย
ทว่าเวลานี้เมิ่งหนานอี้เองก็กำลังสวมรอยเป็นเมิ่งซีโจวอยู่ แต่นางกลับสวมรอยได้ไม่แนบเนียนนัก ดังนั้น เมิ่งซีโจวที่อยู่ตรงหน้าตอนนี้ จึงจำต้องแสดงเป็นเมิ่งซีโจวที่เมิ่งหนานอี้สวมรอยอีกชั้นหนึ่ง
ช่างวกวนเสียจริง วกวนจนแทบทำให้ผู้คนมึนงงสับสน ดวงจิตแทบล่องลอย
แต่ถึงกระนั้น เมิ่งซีโจวก็ยังคงรับมือได้อย่างคล่องแคล่วไร้ช่องโหว่แม้เพียงน้อย
นางแสร้งทำเป็นไม่รู้
