วทนาเปล่งดังลั่นขึ้นในบัดดล!
ซิ่วหลานรู้สึกเพียงแค่ว่า ที่เอวด้านข้างของตนพลันเกิดความเจ็บปวดแสนสาหัสแล่นปราดเข้ามา ราวกับถูกค้อนเหล็กทุบกระแทกใส่อย่างแรง! มือที่กำลังบีบกำชายแขนเสื้อของเมิ่งซีโจวไว้แน่นพลันหมดเรี่ยวแรง และคลายออกในทันที แล้วร่างทั้งร่างก็งอคู้ทรุดลงไปกองกับพื้นด้วยความเจ็บปวดทรมาน
เมิ่งซีโจวมิได้ชายตามองซิ่วหลานที่ล้มฟุบลงไปกับพื้นด้วยความเจ็บปวดเลยสักนิด นางฉวยจังหวะนั้นสลัดหลุดจากการรั้งไว้ แล้ววิ่งหนีออกไปไกลลิบ
ปล่อยให้นังฮูหยินเมิ่งนั่นรอไปเถิด
จงรั้งรอจนกว่าฟ้าจะถล่มดินจะทลาย มวลบุปผาสีเหลืองฉ่ำกลายเป็นเหี่ยวเฉาตายสิ้น ต้องการให้นาง-เมิ่งซีโจวไปพบอย่างนั้นรึ? ไหนเลยจะง่ายดายถึงเพียงนั้นเล่า?
ซิ่วหลานกุมชายโครงที่ปวดร้าวอย่างหนักของตนไว้แน่น ก่อนจะนอนแผ่หลาอยู่กับพื้น ยามนี้นางทั้งเจ็บ ทั้งแค้น ทั้งร้อนอกร้อนใจยิ่ง
แต่สิ่งที่เมิ่งซีโจวคาดไม่ถึงที่สุดก็คือ ซิ่วหลานกลับเล่นเล่ห์กลกับนางหนึ่งกระบวน ด้วยการตัดทอนข้อมูลสำคัญสุดทิ้งไปดื้อๆ — เมิ่งฉินรุ่ยเองก็กำลังรอคอยอยู่ที่โถงใหญ่ด้วยเช่นกัน!
ดังนั้น ครั้นเมื่อซิ่วหลานค่อยๆพยุงร่างบอบช้ำกลับไปยังโถงใหญ่อย่างยากลำบากเพื่อรายงาน เมิ่งชินรุ่ยก็ได้มองข้ามร่างของนางไป สายตากวาดมองซ้ายทีขวาที ทว่ากลับไม่เห็นแม้แต่เงาขอ
