รัชทยาทได้อย่างไรกัน? เป็นอย่างที่ท่านพ่อกล่าวไว้ไม่ผิด เกรงว่าเมื่อเข้าวังหลวงไปแล้ว ท่านคงต้องกลายเป็นลูกพลัมอ่อนนุ่ม ให้เหล่าสตรีในวังหลังบดขยี้เล่นเสียแล้วกระมัง~”
ครั้นกล่าวจบ นางยังทอดถอนใจด้วยท่าทางเสียดายเล็กน้อยด้วย
“ท่านแม่! ท่านแม่! ฆ่านางเสีย! อย่าให้นางมีชีวิตเดินออกไปจากที่นี่ได้! ฆ่านังแพศยาผู้นี้เสีย!!”
อารมณ์ที่เมิ่งหนานอี้สะกดกลั้นมาตลอดทั้งคืน ในที่สุดก็พังทลายลงสิ้น สติสัมปชัญญะถูกความรังเกียจชิงชังโหมกระหน่ำเผาผลาญจนไม่เหลือแม้เถ้าธุลี
ฐานันดรศักดิ์สูงส่งอันใด กิริยามารยาทแห่งกุลสตรีใดๆ ยามนี้นางล้วนแต่โยนทิ้งไปจนหมดสิ้นแล้ว สิ่งเดียวที่นางปรารถนาก็คือ ให้คนตรงหน้านี้สาบสูญไปจากผืนนภาแผ่นปฐพีนี้โดยฉับพลัน!
นางปรารถนาให้นังหญิงผู้นี้ไม่มีแม้แต่โอกาสจะขยับริมฝีปากบนล่างเข้าหากันอีก เพื่อมันจะได้ไม่อาจเอื้อนเอ่ยวาจาใดออกมาทำให้นางต้องเดือดดาลได้อีกต่อไป!
“หุบปาก!” ฮูหยินเมิ่งถึงกับสะดุ้งจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง นางรีบก้าวพรวดตรงขึ้นหน้าทันใด แล้วใช้มือปิดปากเมิ่งหนานอี้ไว้แน่น ก่อนจะหันไปตวาดเสียงดังใส่เมิ่งซีโจวด้วยสีหน้าดุดัน ประหนึ่งสัตว์เพศเมียที่ถูกต้อนจนมุม
“ส่วนเจ้าก็รีบไสหัวไปซะ! ยังไม่รีบไสหัวไปอีกรึ?!”
เมิ่งซีโจวส่ายหน้าไปมาอย่างเชื่องช้า สีหน้าฉายแว
