บทที่73 อยากหาเรื่องทะเลาะนักรึ? ย่อมจัดให้! (1)
เมิ่งหนานอี้ถูกวาจาทิ่มแทงหัวใจไม่กี่ประโยคของเมิ่งซีโจวเล่นงานเข้า ก็ถึงกับวิงเวียนศีรษะตาลาย เลือดลมในกายพลุ่งพล่าน อ้าปากค้างยากจะหุบอยู่ครู่ใหญ่ ทว่ากลับไม่อาจโต้แย้งออกมาได้แม้เพียงครึ่งคำ ใบหน้างดงามนั้นสะกดกลั้นอารมณ์ไว้เสียจนเป็นสีแดงคล้ำออกม่วง
ทว่าเมิ่งซีโจวกลับยกมือขึ้นปิดปากในทันใด ดวงตาฉ่ำน้ำพลันเคลือบด้วยหมอกจางๆ เอ่ยคำขอโทษด้วยท่าทีสำนึกผิดอย่างสุดประมาณ
“พี่หญิง อภัยให้ข้าด้วย เป็นข้าที่พลั้งวาจาไป มิควรกล่าวถึงท่านเช่นนั้น…”
น้ำเสียงของนางทั้งออดอ้อนทั้งขลาดเขิน ท่าทางเช่นนั้นดูราวกับคนกำลังเศร้าโศกเสียใจเพราะรู้สึกผิดจริงๆ
การสวมบทเป็นเมิ่งหนานอี้นั้น ต่อให้ต้องระบายโทสะ ก็ยังต้องกะเกณฑ์ให้พอเหมาะพอควร จะให้เสียบุคลิกเดิมไปมิได้
เดิมทีฮูหยินเมิ่งกำลังจะโพล่งวาจาปกป้องบุตรีสุดที่รักออกมาอยู่แล้ว แต่กลับถูกคำขอโทษแบบ ‘ชิงลงมือก่อน’ ของเมิ่งซีโจวขวางวาจาทั้งหมดไว้กลางลำคอ จนรู้สึกแน่นอึดอัดอยู่ในอก
ทว่าถ้อยวาจาประชดประชันแฝงพิษเหล่านั้น เมื่อตกถึงหูของเมิ่งชินรุ่ย กลับให้ความรู้สึกชื่นบานจิตใจ ดุจดั่งได้ดื่มน้ำบ๊วยดองเย็นจัดสามวันต่อเนื่อง หึ—ช่างชื่นอกชื่นใจยิ่งนัก!
นี่นับเป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่า แท้จริ
