นลงได้อีกหลายปี
ครั้นถัดจากนั้น ความอดทนของเมิ่งชินรุ่ยก็พลันขาดผึงลงทันใด เขาคว้าถ้วยชาร้อนที่ฮูหยินเมิ่งเพิ่งจะนำมาประเคนให้ด้วยท่าทีประจบเอาใจ แล้วสาดลงบนศรีษะของเมิ่งหนานอี้ทันทีโดยแทบมิจะชายตาแลมอง!
ซ่า!
น้ำชาร้อนพร้อมใบชาสองสามใบกระแทกใส่ใบหน้าของเมิ่งหนานอี้อย่างแรง!
“อ๊าย—”
เมิ่งหนานอี้ผวาตกใจลืมตาตื่นขึ้นฉับพลัน ถูกล่วงเกินถึงเพียงนี้ ทั้งยังถูกรบกวนให้ตื่นจากห้วงนิทราอันแสนสุข นางจึงเผลอตวาดออกไปด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราดตามสัญชาตญาณ
“บังอาจ! บ่าวทรามชั้นต่ำคนใดกัน!? ถึงกับกล้าปฏิบัติต่อข้าเช่นนี้! ลากมันออกไปโบยให้ตายเสีย!”
ทั่วทั้งโถงพลันตกอยู่ในความเงียบงันอีกครา
บรรยากาศเงียบงันครานี้แฝงไว้ด้วยไอเย็นเยียบดุจปกคลุมด้วยน้ำแข็ง ผู้คนในที่นั้นต่างแทบพากันหยุดหายใจ
ทุกคนในห้องล้วนถูกเสียงตวาดที่ดังราวฟ้าผ่าในเวลากลางวันแสกๆนั้น ทำให้ต้องตะลึงงันไปตามกัน!
