บทที่70 นับรวมเขาเข้าบัญชีแค้นในชาติก่อน ก็ยังนับว่ายุติธรรม (2)
แต่อย่ากระนั้นเลย เหตุการณ์ถัดจากนี้ช่างเหนือความคาดหมายของฮูหยินเมิ่งยิ่งนัก เพราะหลังจากเมิ่งชินรุ่ยได้ฟังวาจาของเมิ่งซีโจวแล้ว คิ้วที่ขมวดแน่นของเขากลับคลายลงเล็กน้อย
เขาแน่นิ่งครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าอย่างช้าๆ แล้วเอ่ยสั่งการว่า
“ฟังดูมีเหตุผล! พ่อบ้านหวัง จงถ่ายทอดคำสั่งลงไป คนทั้งหมดที่ออกไปค้นหาคนในวันนี้ ให้รีบกลับมารวมตัวกันใหม่เดี๋ยวนี้ แล้วเริ่มไปตามเส้นทางเดิมที่ค้นหาเมื่อตอนกลางวัน ทำการ ‘ตรวจค้น..’. ให้ละเอียดอีกครั้ง! อย่าได้ปล่อยร่องรอยใดให้เล็ดรอดหูตาไปแม้แต่น้อย! ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องพาคุณหนูใหญ่กลับมาให้จงได้!”
“ขอรับ! นายท่าน!” พ่อบ้านหวังประหนึ่งได้รับอภัยโทษ จึงรีบลนลานคลานเข่าออกไปถ่ายทอดคำสั่งอย่างฉับพลันทันที
ฮูหยินเมิ่งรู้สึกราวกับมีลมหายใจสายหนึ่งติดค้างอยู่กลางอก จะขึ้นก็ไม่ขึ้น จะลงก็ไม่ลง เบื้องหน้าพลันมืดดำวูบวาบเป็นระลอก
นี่ท่านพี่… ถึงกับเห็นชอบกับวาจาของนังแพศยาผู้นั้นจริงหรือ?!
ค่ำคืนนี้ บรรดาคนที่จวนเมิ่งส่งออกไปค้นหาคน ต่างพากันทุกข์ระทมเป็นล้นพ้น กลางวันก็ออกตามหา ‘คุณหนูรอง’ จนเหนื่อยล้าแทบสิ้นเรี่ยวแรงอยู่แล้ว ครั้นดึกดื่นเที่ยงคืน ก็ยังถูกสั่งให้รีบออกไปตามหา ‘คุณหนูใหญ่’ ต่ออีก!
ง
