บทที่66 ตามหาแทบตาย สุดท้ายอยู่ตรงหน้า! (2)
เมิ่งซีโจวถูกคำซักถามด้วยวาจาเฉียบขาดคำนี้ นางพลันสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ ใบหน้าเปลี่ยนเป็นซีดขาววูบหนึ่ง ท่าทีเสแสร้งแกล้งทำเป็นงุนงงคงอยู่เพียงชั่วเสี้ยวอึดใจ ครั้นแล้วนางก็ได้เผยสีหน้าราวกับเพิ่งกระจ่างแจ้งขึ้นมา แล้วจึงกล่าวตอบกลับไปว่า
“ลูกยังมิได้ก้าวเท้าออกจากจวนไปเลยสักนิดนะท่านพ่อ เกรงว่าคงเป็นพี่หญิงกระมังที่ออกไปข้างนอก แล้วยามเฝ้าประตูจวนก็หูตาพร่ามัวไปชั่วขณะ จึงได้จำผิดเห็นเป็นลูกเข้า”
น้ำเสียงของนางฟังดูผ่อนคลายเป็นธรรมชาติยิ่งนัก มิหนำซ้ำยังเจือแววตำหนิติเตียนบรรดายามเฝ้าหน้าประตูว่าล้วนสายตาไม่ดีด้วย
“ส่วนเรื่องที่สาวใช้ไปรายงานนั้น…”
เมิ่งซีโจวแสร้งทำเป็นทอดถอนใจแผ่วต่ำ แล้วจึงกล่าวต่อ “เรียนท่านพ่อ ดูท่าเรื่องนี้ลูกคงไม่อาจปิดบังท่านพ่อได้อีกต่อไปแล้วจริงๆ สาวใช้พวกนั้นล้วนปิบัติต่อลูกอย่างไร้ความจริงใจ เกรงว่าภายในใจของพวกนางจะมีพิษร้ายบางประการแอบซ่อนอยู่ เพราะตัวลูกนั้นอยู่แต่ในห้องตลอดทั้งวัน มิได้ออกไปไหนเลยจริงๆ พวกนางไม่คิดไต่ถามลูกสักคำก็แล้วไปเถิด แต่นี่ยังกลับวิ่งโร่ไปฟ้องท่านพ่อ กล่าวหาให้ร้ายลูกอย่างไร้เหตุผลอีก”
“บุตรีของท่านพ่อผู้นี้เพิ่งจะกลับจวนมา ก็เพียงอยากพักผ่อนให้มากสักหน่อยก็เท่านั้นเอ
