บทที่65 ตามหาแทบตาย สุดท้ายอยู่ตรงหน้า! (1)
ฮูหยินเมิ่งรู้สึกเพียงว่าศีรษะทั้งอื้อทั้งปวดหนึบ นางแทบไม่อยากเชื่อสายตาตนเองเลยแม้แต่น้อย!
ถึงกับล้มเหลวไม่เป็นท่าเลยรึ?!
ทั้งที่นักฆ่าที่นางจ้างไม่เคยทำงานพลาดมาก่อนเลย! แต่เพราะเป็นกังวลว่าแผนการจะไม่รัดกุมพอ นางจึงได้กัดฟันส่งนักฆ่าคนสนิทของตนออกไปทำภารกิจ อีกทั้งเมิ่งซีโจวก็เป็นเพียงแค่คุณหนูธรรมดาไร้พิษสง ที่ทั้งเกิดและเติบโตอยู่ในจวนเหมือนสตรีทั่วไป ซ้ำยังมือเปล่าไร้ซึ่งอาวุธ! แต่เหตุไฉนเล่า…
ทั้งที่แผนการครั้งนี้ถูกวางไว้อย่างแนบเนียนไร้ช่องโหว่แท้ๆ แต่นังเด็กอัปมงคลตัวนี้ที่สมควรจะต้องพิการครึ่งร่างไปแล้ว! เหตุไฉนนางยังดูปกติสุข ทั้งสีหน้าท่าทางยังดูมีชีวิตชีวา ทั้งยังสามารถกระโดดโลดเต้นได้ดังเดิมอีกเล่า?
เพราะเหตุใดนางจึงยังสวมฐานะของหนานหนาน แล้วมายืนอยู่ตรงนี้ได้อย่างโอหังไม่มีสะทกสะท้านด้วยเล่า?!
เมิ่งซีโจวจดจำสีหน้าราวเห็นผีของฮูหยินเมิ่งไว้ในสายตาจนหมดสิ้น ส่วนโค้งตรงมุมปากของนางยังลึกขึ้นอีกน้อย เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงคล้ายฉงนใจว่า
“ท่านแม่ เหตุใดพอเห็นข้าแล้ว ท่านจึงได้ดูตกอกตกใจถึงเพียงนั้นเล่า?”
เมิ่งซีโจวหยุดเว้นจังหวะเล็กน้อย สายตาทั้งคู่เคลื่อนพลิ้วไหว แฝงประกายเจ้าเล่ห์อยู่หลายส่วนขณะเอ่ยต่อ
“สีหน้าของท
