บทที่60 เด็ดกลีบบุปผายั่วยวนบุรุษ
ครั้นเวลาล่วงไปครู่หนึ่ง เขาจึงได้เอ่ยเพียงวาจาสั้นกระชับดุจทองคำว่า
“ไม่จำเป็นต้องขอบคุณ”
เมิ่งซีโจวที่จงใจลากเสียงท้ายประโยคเพื่อเพิ่มความฉ่ำหวานขึ้นเล็กน้อย ให้น้ำเสียงน่าฟังราวขนนกเส้นบางที่เคล้าเคลียอยู่กลางใจ ก่อนรอยยิ้มจะยิ่งทวีความล้ำลึกน่าดึงดูดยิ่งกว่าเดิม
“คุณชายกล่าวว่าไม่ต้องขอบคุณ… แต่ท่านแม่ของข้ากลับสั่งสอนไว้ บุญคุณนั้นแท้จริงมีค่าเสียยิ่งกว่าเงินทองทั้งปวง…”
“เช่นนี้แล้ว มีสิ่งใดที่คุณชายต้องการจากข้าเป็นการตอบแทนบ้างหรือไม่เล่า?”
ขณะกล่าววาจา เมิ่งซีโจวยังจงใจขยับเข้าไปใกล้เขาอีกนิด ทว่าบนใบหน้ากลับยังคงไว้ซึ่งกิริยาไร้เดียงสาและเป็นธรรมชาติอย่างที่สุด
ฉู่เซียวเพียงรู้สึกว่าโลหิตร้อนสายหนึ่งพลันพุ่ง ‘วาบ’ ขึ้นสู่ศีรษะของตนในบัดดล!
น้ำเสียงที่จงใจทำให้ฟังดูอ่อนหวานยิ่งขึ้นนั้น ทั้งยังจงใจเข้าใกล้ให้อีกฝ่ายได้สูดดมกลิ่นหอมอบอวลจากเรือนร่างด้วย ทั้งหมดค่อยๆโอบล้อมหัวใจของเขาไว้แน่นหนาราวใยไหม ละเอียดถี่ยิบจนแทบไม่เปิดช่องว่างให้ดิ้นหลุดได้เลยแม้แต่น้อย
เขามิเคยอยู่ใกล้ชิดสตรีนางใดมากถึงเพียงนี้มาก่อน ยิ่งแทบมิต้องเอ่ยถึงถ้อยวาจาหยอกเย้าที่แฝงนัยกำกวมเช่นนี้!
ใบหน้าซึ่งแต่เดิมเสแสร้งปั้นให้ดูเย็นชาของเขา พลันเปลี่ยนเป็น
