บทที่59 โซ่ล่ามคอชั้นเยี่ยม!
“อ่า… ระวังวาจา! ระวังวาจาไว้บ้างเถิดแม่นาง!”
บรรดาแขกเหรื่อกระทั่งผู้กล้าหลายคนยังถึงกับใบหน้าถอดสีซีดขาว อยากจะยกสองมือขึ้นปิดหูเสียเดี๋ยวนั้น ทั้งร่างยังหดหลบมุดลงไปใต้โต๊ะด้วยความหวาดกลัว
เรื่องราวเกี่ยวกับราชสำนักนั้น หาใช่ผู้ใดจะพึงวิพากษ์วิจารณ์โดยพลการได้
บังอาจกล่าวหาว่าจักรพรรดิทรงไร้เยื่อใยเชียวรึ?
แม่นางผู้นี้ไปกินดีหมีดีเสือมาหรืออย่างไรกัน?!
ความหวาดผวาพลันลุกลามสู่ผู้คนกว่าครึ่งที่อยู่ภายในหอสุราแห่งนี้ ทว่าท่ามกลางความแตกตื่นนั้นกลับมีดวงตาคู่หนึ่งเปล่งประกายราวดาราต้องไฟ ปะทุแสงร้อนแรงจนแทบลุกโชน!
และคนผู้นั้นก็คือ จ้าวหัง!
เขาผลักสหายเที่ยวเตร่ที่ยังนั่งงุนงงอยู่ข้างกายออกไปอย่างแรง แทบจะดีดตัวลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ในทันที!
จอกสุราในมือหล่นกระแทกพื้นจนแตกกระจาย ทว่าเขากลับไม่รู้สึกตัวเลยแม้แต่น้อย!
เขาจ้องมองเมิ่งซีโจวตาเขม็ง หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงรุนแรง ใบหน้าเต็มไปด้วยความปีติยินดีและตื่นเต้นอย่างไม่ปิดบังเลยสักนิด!
วิเศษ! ช่างวิเศษยิ่งนัก!
บุรุษนามจ้าวหังนี้ ได้ผ่านประสบการณ์รับฟังเรื่องเล่าสารพัดตามหอโคมแดง โรงมหรสพ โรงน้ำชาและโรงสุรามาทั่วทั้งใต้หล้าแล้ว จึงค่อนข้างเบื่อหน่ายถ้อยคำในเรื่องเล่าซ้ำซากจำเจเหล่านั้นเต็มทน!
อะไรคื