อความจงรักภักดี สิ่งใดคือความกตัญญู และสิ่งใดคือความสัตย์แห่งหญิงพรหมจรรย์
ทั้งเรื่องรักเดียวใจเดียวด้วย
ยังมีเหล่าสตรีภายในวังหลังผู้โศกเศร้า…
ทั้งจอมปลอม! ทั้งน่าเบื่อหน่าย! ฟังบ่อยเข้าย่อมชวนให้รู้สึกคลื่นไส้ยิ่งนัก!
มีเพียงตอนจบที่สตรีตรงหน้านางนี้กล่าวออกมาเท่านั้น—
สลัดพันธนาการทิ้งไป! ใช้ชีวิตอย่างเสรีสำราญ! เหยียดจักรพรรดิประหนึ่งธุลีโคลน!
นี่ไหนเลยจะมิใช่ความแปลกใหม่ไม่ซ้ำผู้ใดเล่า?
ชัดเจนว่าครานี้สิ่งที่ได้ฟัง ย่อมนับเป็นเรื่องสะเทือนฟ้าสะท้านปฐพีโดยแท้!
เป็นความรักที่ทั้งชิงชังอาฆาตได้สาแก่ใจนัก ตอนจบนับว่าแปลกใหม่มากพอ จนสามารถพลิกคว่ำจุดจบเดิมๆในหัวของเขาจนพังพินาศได้!
“เยี่ยม! เล่าได้เยี่ยมจริงๆ!”
จ้าวหังปรบมือรุนแรงดังผวะๆ เสียงนั้นโดดเด่นได้ยินชัดเจนท่ามกลางบรรยากาศเงียบงันทั่วทั้งร้าน
“ขอถามแม่นางผู้นี้สักประการ!”
ดวงตาของเขาลุกวาวดุจเหยี่ยวที่จับจ้องเหยื่อ
“ตอนจบอันแปลกใหม่ไม่เหมือนผู้ใดเช่นนี้ แม่นางได้ยินมาจากที่ใดกัน? ช่างทำให้ผู้อื่นอยากตบโต๊ะร้องชมเสียจริง!”
เมิ่งซีโจวแค่นหัวเราะเย็นชาอยู่ในใจคราหนึ่ง
นี่ปลาคงติดเบ็ดแน่นไม่มีหลุดแล้วกระมัง
ทว่าใบหน้าของนางกลับมีรอยคลี่ยิ้มบางปรากฏ ดวงตาคู่โค้งเปล่งประกายวาววับเล็กน้อย ก่อนจะผงกศีรษะไปทางจ้าวหัง กิริย
