นิทานเท่านั้น ที่ยังคงดังก้องสะท้อนไปทั่วบริเวณ
ท่ามกลางระหว่างที่จิตใจของผู้คนทั้งหอกำลังถูกเรื่องเล่านั้นตรึงไว้แน่นหนา พลันเสียงหนึ่งก็เปล่งดังแทรกขึ้นมาอย่างกะทันหัน!
เป็นน้ำเสียงใสกระจ่าง ทั้งยังเจือแววยียวนเล็กน้อย ราวกับจงใจลากถ้อยคำให้ยืดยาวออกไป
“ช้าก่อน ท่านผู้เฒ่า… สิ่งที่ท่านเล่ามานี้ เกรงว่าจะไม่ถูกต้องกระมัง?”
สายตาของผู้คนทั้งหอร้อยรสพลันหันขวับไปทางต้นเสียงฉับพลัน!
ก่อนจะหยุดลงที่หญิงงามล่มเมืองผู้หนึ่ง ซึ่งยามนี้นั่งอยู่ที่ริมหน้าต่าง เพียงมองปราดเดียวก็รู้ว่ามิใช่สตรีธรรมดาทั่วไป ดวงตาคู่นั้นฉายแววเฉยชาไม่ยี่หระ ทว่าก็มิอาจบดบังกลิ่นอายสูงศักดิ์ที่ไม่ธรรมดาของนางได้
แน่นอนว่าบุรุษทั้งโต๊ะซึ่งเป็นเหล่าคุณชายเสเพล และกำลังสนุกสนานครื้นเครงกันอยู่ก่อนหน้านั้น ก็พลันหันมามองนางด้วยเช่นกัน
มือของจ้าวหังที่กำลังเล่นทายหมัดกันอยู่ ถึงกับชะงักค้างอยู่กลางอากาศ
เดิมทีในดวงตาของเขายังมีทั้งความมึนเมาและความสนุกสนาน แต่เมื่อครั้นสายตาคู่นั้นสัมผัสเข้ากับใบหน้างดงามซึ่งปิดบังไว้ครึ่งหนึ่งของเมิ่งซีโจวเข้า เขาก็ถึงกับตกตะลึงในความงามของนางก่อนเป็นลำดับแรก แล้วจึงค่อยถูกการเอ่ยขัดจังหวะอย่างกะทันหันของนางปลุกเร้าความสนใจเป็นลำดับต่อมา
เรื่องนี้นับเป็นงิ้วปากยอดเยี่ยมที่สุดเท่าที่เขาเ
