มาเป็นคนพิการไม่ได้อย่างเด็ดขาด และยิ่งมิอาจถูกตอกตรึงให้ต้องใช้ชีวิตอยู่ในฐานะของ ‘เมิ่งหนานอี้’ นี้ไปจนตาย จนไม่อาจมีวันพลิกฟื้นกลับมาได้เช่นกัน!
มือของคนผู้นั้นแตะลงบนม่านรถม้าแล้ว ในห้วงแห่งเสี้ยวอึดใจอันคับขันดุจแขวนอยู่บนเส้นด้าย—
“คุณหนูเมิ่ง! หลบอยู่แต่ข้างในเถิด อย่าได้ออกมาโดยเด็ดขาด!”
เสียงร้องตะโกนกังวานใสคุ้นหู ดังแหวกความเงียบงันภายในตรอกเปลี่ยวลึกเข้าสู่รูหูของนางในชั่วพริบตา! ผู้มาเยือนหาใช่ใครอื่นไม่ หากแต่เป็นลั่วกู่ องครักษ์คนสนิทที่ได้รับความไว้วางใจให้อยู่ข้างกายองค์รัชทายาทซ่งเฉิงจี้นั่นเอง!
สายพิณในใจที่ขึงตึงจนถึงขีดสุดของเมิ่งซีโจว พลันคลายผ่อนลงในทันที นิ้วมือที่แทบจะหมดเรี่ยวแรงสั่นระริกเบาๆอย่างไม่อาจควบคุมได้
นอกรถม้ายามนี้ เสียงศาสตราวุธปะทะกันดังระเบิดขึ้นภายใต้ศึกพัลวันดุเดือดในฉับพลัน คลอเคล้าตามมาด้วยเสียงอู้อี้และเสียงร้องโหยหวนเพราะความเจ็บปวด!
ความอลหม่านวุ่นวายนี้ประหนึ่งพายุฝนกระหน่ำรุนแรง ทว่าเพียงชั่วอึดใจเดียว ก็สงบลงอย่างน่าเหลือเชื่อ เร็วเสียจนผู้คนมิอาจตั้งตัวได้ทัน
เสียงฝีเท้าค่อยๆเคลื่อนเข้ามาใกล้ตัวรถม้าอีกครา
“ข้าน้อยจัดการเรียบร้อยแล้วคุณหนูเมิ่ง” เสียงตะโกนบอกของลั่วกู่ดังลอดผ่านม่านรถม้าเข้ามาด้านใน “ทำให้คุณหนูเมิ่งต้อ
