งตกอกตกใจเสียแล้ว มิทราบว่าคุณหนูเมิ่งจะไปที่ใดต่อจากนี้รึ? ข้าน้อยจะคอยคุ้มกันท่านไปเอง”
เมิ่งซีโจวสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามข่มกลิ่นคาวหวานที่ตีขึ้นมาถึงลำคอ ก่อนจะยกมือขึ้นจับมุมม่านรถม้าด้านหนึ่งเปิดออก
นางเห็นเพียงลั่วกู่สวมใส่หน้ากาก แต่งกายรัดกุมทะมัดทะแมง น้ำเสียงผ่อนคลายดูสบายอารมณ์ยิ่ง ราวกับเมื่อครู่เป็นเพียงการนั่งทานอาหารสักสำรับเท่านั้น
และเบื้องหลังเขาออกไปไม่ไกลนัก ก็มีศพบุรุษหลายร่างนอนฟุบระเนระนาดอยู่เกลื่อนกลาดพื้น
“จัดการได้รวดเร็วถึงเพียงนี้เชียวรึ?” เมิ่งซีโจวร้องถามออกมาด้วยความประหลาดใจ
อย่างไรเสียตัวนางกับฮูหยินเมิ่งต่างก็เป็นแม่ลูกกัน ฉะนั้น หลายสิ่งหลายอย่างจึงคล้ายคลึงกันอย่างมาก ยกตัวอย่างเช่น พวกนางทั้งคู่ล้วนไม่เคยออกรบโดยไร้การตระเตรียม และหากลงมือแล้ว ก็จะต้องหมายเล่นงานให้ถึงตายในคราเดียว หาไม่แล้วสู้ยอมซ่อนคมเขี้ยวรอคอยโอกาสเสียยังจะดีกว่า
ครานี้มารดาของนางย่อมต้องเดินหมากวางแผนมาแล้วด้วยความมั่นอกมั่นใจ ผู้ที่ส่งมาย่อมไม่มีทางเป็นคนไร้ฝีมือได้ แต่เหตุใดนางกลับรู้สึกว่าคนเหล่านั้นราวถูกลั่วกู่จัดการเสียอยู่หมัดได้ภายในพริบตาเล่า?
ลั่วกู่ยกมือขึ้นเกาศีรษะพลางเอ่ยยิ้มๆว่า
“คุณหนูเมิ่งโปรดวางใจเถิด นั่นเป็นเพราะว่า…พี่น้องทั้งหลายของข้าน้อยล้วนอยู่กั
