นพร้อมหน้า”
สิ้นเสียงของเขา เงาร่างหลายสายก็ปรากฏขึ้นอย่างเงียบงัน ประหนึ่งภูตพรายโผล่พรวดออกมาจากความมืด ต่างประสานมือค้อมคำนับเล็กน้อยให้แก่เมิ่งซีโจว ก่อนจะเลือนหายกลับเข้าสู่เงามืดอีกคราอย่างไร้สุ้มเสียง
คนเหล่านี้ ล้วนแต่เป็นองครักษ์เงา คนใกล้ชิดขององค์รัชทายาททั้งสิ้น!
ม่านตาของเมิ่งซีโจวพลันหดวูบลงทันใด คลื่นอารมณ์ซัดกระเพื่อมขึ้นในห้วงจิตใจอยู่ชั่วขณะหนึ่ง
นางขมวดคิ้วแน่น เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อย
“องค์รัชทายาทถึงกับทิ้งองครักษ์ทั้งหมดไว้ข้างกายข้าเช่นนี้ แล้วความปลอดภัยของพระองค์เล่า? หรือจะไม่คิดไยดีใส่ใจแม้แต่น้อย?”
ลั่วกู่คล้ายคาดการณ์ไว้ก่อนแล้ว จึงรีบเอ่ยตอบกลับไปอย่างฉับพลัน
“องค์รัชทายาททรงคาดเดาว่าคุณหนูเมิ่งจะต้องเอ่ยถามเช่นนี้เป็นแน่ จึงได้รับสั่งให้ข้าน้อยทูลตอบไปว่า… พระองค์ไม่ทรงถึงตายแน่ ข้างกายพระองค์ยังมีผู้อื่นอยู่ด้วยขอรับ”
เมิ่งซีโจวพลันเหม่อลอยไปชั่วขณะ
เพียงถ้อยคำสั้นๆไม่กี่ประโยคนั้น กลับทำให้นางประหนึ่งได้พบเห็นซ่งเฉิงจี้ในวัยเยาว์อีกครา เด็กหนุ่มผู้เคยมาเยือนจวนองค์หญิงใหญ่ด้วยท่วงท่าองอาจฮึกเหิม แต่ยังคงความถือดีอยู่บ้างเล็กน้อย ทว่ากลับไม่ทำให้ผู้คนนึกชิงชัง
โชคชะตาของนางผ่านการพลิกผันมาหลายครั้งหลายครา จนจิตใจเต็มไปด้วยบาดแผลและรูพรุน
