บทที่53 ท่านแม่ ข้าจะเอานางให้ตาย! (1)
รถม้าที่สองพี่น้องนั่งมาได้หยุดกึกลงที่หน้าประตูจวนโหว ส่วนรถม้าอีกคันของเมิ่งซีโจวก็ได้แล่นตามมาติดๆ
ภายในรถม้ายามนี้ เมิ่งหนานอี้หลับตาแน่น ลมหายใจรวยรินแผ่วเบา ยังคงรักษาท่าทีอันน่าเวทนาสงสารราวกับสลบไสลมิได้สติอยู่ดังเดิม กระทั่งเมิ่งซีโจวก้าวลงจากรถม้าไปก่อนแล้ว และเมื่อเสียงฝีเท้าค่อยๆห่างไกลออกไปจนกระทั่งเลือนหาย นางจึงค่อยลืมตาตื่นขึ้นฉับพลัน!
ภายในดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยเส้นเลือดแดงก่ำ ที่เกิดจากการแช่อยู่ในน้ำเป็นเวลานาน อีกทั้งยังอัดแน่นด้วยแรงอาฆาตแค้นและความอัปยศอดสูท่วมท้นแผ่นฟ้า!
เรื่องราวทั้งหมดทั้งปวงที่เกิดขึ้นในวันนี้ ในที่สุดก็ทำให้นางได้ประจักษ์ถึงวิธีการเอาคืนของเมิ่งซีโจวแล้ว…
นางพลันผวาหวาดกลัวยิ่งนัก จึงได้แต่แสร้งทำเป็นนอนสลบไสลไม่ได้สติ เพราะเกรงว่านังหญิงวิปลาสผู้นั้นจะคิดหาหนทางใหม่มาทรมานนางในระหว่างทางกลับจวนอีก!
เพียงเมิ่งหนานอี้ปิดเปลือกตาลง นางก็รู้สึกราวกับมีลูกธนูพุ่งแหวกห้วงอากาศเข้ามาจากทุกทิศ ทั้งบูรพา ประจิม อุดร และทักษิณ จากนั้น ก็ราวกับร่างตนได้ถูกฉุดให้จมดิ่งลงสู่ก้นทะเลสาบอันเย็นเยียบ ทั้งยังมีสาหร่ายลื่นชื้นพันรัดข้อเท้าของนางเอาไว้มิให้ขยับเขยื้อนด้วย…
ไม่ว่านางจะย้อนนึกถึงเหตุการณ์เหล่านี้สักก
