ทที่52 คนรักเก่าจากชาติปางก่อน (2)
บุรุษรูปงามผู้นั้นไม่ทันตั้งตัว พลันถูกผลักจนร่างเซถลาไปก้าวหนึ่งในทันที
และเพราะเมิ่งหนานอี้ออกแรงมากจนเกินไป ทั้งอารมณ์ยังพลุ่งพล่านเกินควร สุดท้ายจึงหน้ามืดเป็นลมหมดสติล้มพับลงไปตรงนั้น
เมื่อเจียงจี้เยว่เห็นดังนั้น ก็เพียงยักไหล่เล็กน้อยอย่างนึกเสียดาย ก่อนจะผายมือไปทางเมิ่งซีโจวแล้วกล่าวว่า
“ช่างน่าเสียดายนัก วันนี้ของขวัญที่พวกเราเตรียมไว้ เกรงว่าคงจะมอบให้กับเจ้ามิได้แล้ว”
ครั้นเว้นจังหวะไปชั่วอึดใจ นางก็พลันกล่าวต่อด้วยรอยยิ้มที่คล้ายไม่ใช่รอยยิ้มว่า
“นิทานในเล่มเนื้อเรื่องหาได้ลวงผู้คนไม่ ฉากวีรบุรุษช่วยหญิงงามนั้นช่างเป็นฉากที่มีในนวนิยายทุกเรื่องโดยแท้ ดูสิ บัดนี้ฉากดั่งว่ามิใช่กำลังแสดงอยู่ตรงหน้าพวกเราหรอกรึ?”
เมิ่งหนานอี้นอนสลบแน่นิ่งอยู่บนพื้น เหล่าสหายสตรีต่างหันมองหน้ากันไปมา
“เพียงแค่นี้ก็เป็นลมเป็นแล้งไปแล้วรึ? ช่างหยอกเย้าไม่ได้เอาเสียเลย…”
“เฮ้อ หมดสนุกแล้วจริงๆ”
คนอื่นๆยังคงจับกลุ่มสนทนากันอย่างออกรสออกชาติ ทว่าเมิ่งซีโจวกลับเงียบงันลง นางเพ่งพินิจใบหน้าของบุรุษผู้นั้นแน่นิ่ง ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกคุ้นตายิ่งนัก ครั้นแล้วนางก็พลันสะดุ้งเฮือกขึ้นทันใด หัวใจหนักอึ้งประหนึ่งศิลาก้อนมหึมาถูกทิ้งลงสู่ห้วงสระ ก่อเป็นคลื่นถาโถมรุนแรงระดับสะ
