้ก่อนแล้วว่า… หากเมิ่งซีโจวปรารถนาจะกลับมาเป็นเมิ่งซีโจวเมื่อใด นางย่อมสามารถทำได้ทุกเมื่อ!
นางผู้นี้หาได้หวั่นเกรงเรื่องถูกสวมรอยฐานะไม่! ต่อให้เมิ่งหนานอี้จะสามารถเลียนแบบนางได้คล้ายคลึงมากเพียงใด ขอเพียงเมิ่งซีโจวตัวจริงปรากฏกาย บุตรีผู้นี้ของนางก็จะถูกกดกลับคืนสู่สภาพเดิมอย่างไร้ปรานี!
อย่างไรก็ยากที่จะช่วงชิงเอาชนะนางได้!
หาใช่เช่นนั้นไม่? หากนำเมิ่งหนานอี้ไปเทียบกับเมิ่งซีโจวผู้เปรียบประดุจพยัคฆ์ร้ายแล้ว เมิ่งหนานอี้ย่อมเป็นได้เพียงนกน้อยตัวหนึ่งเท่านั้น ครั้นจะคิดขัดขืนตอบโต้อีกฝ่าย ย่อมไร้ซึ่งเรี่ยวแรงแม้เพียงครึ่งส่วน
หากจะโทษ ก็ต้องโทษตัวนางเองที่แต่ก่อนอ่อนแอและโลเลมากเกินไป จึงปล่อยละเลยจนเข้าทำนองเลี้ยงเสือไว้เป็นภัยเสียแล้ว…
“เอาล่ะๆ พอได้แล้ว… แม่รู้แล้วว่าหนานอี้ของแม่ต้องทนทุกข์ลำบากมากเพียงใด…” ฮูหยินเมิ่งฝืนข่มคลื่นลมที่โหมกระหน่ำรุนแรงในใจเอาไว้ หยิบใช้น้ำเสียงอ่อนโยนอย่างที่สุดเอ่ยปลอบประโลมบุตรี ทว่านิ้วมือของนางกลับเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง
เดิมทีนางคิดว่ายังมีเวลาอีกครึ่งปีให้ได้วางแผนการ ค่อยๆประคองส่งเมิ่งหนานอี้ขึ้นสู่ตำแหน่งพระชายาแห่งองค์รัชทายาทเสียก่อน รอให้ทุกอย่างปักหลักปักฐานแน่นหนาแล้ว ฝุ่นธุลีต่างๆพลันตกสงบ ถึงตอนนั้น ต่อให
