งเมิ่งหนานอี้ ซ้ำยังมีการเข้ามาพัวพันไม่คาดฝันของฉู่เซียว
เมื่อเมิ่งหนานอี้ถึงกับเป็นลมหมดสติไปเช่นนี้ เมิ่งซีโจวย่อมไม่สะดวกที่จะอยู่ต่อ นางกระซิบกระซาบกับเจียงจี้เยว่อีกเพียงไม่กี่คำ ก่อนจะเอ่ยร่ำลาแล้วจากไป
บ่าวไพร่แห่งจวนเจียงต่างช่วยกันผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ให้แก่เมิ่งหนานอี้ แล้วทำการห่มคลุมร่างของนางด้วยเสื้อคลุมหนาทึบ ก่อนจะประคองร่างนางขึ้นรถม้ากลับจวนตระกูลเมิ่งไป
เมิ่งซีโจวจงใจขึ้นรถม้าคันเดียวกันกับนาง
ภายในรถม้า เมิ่งหนานอี้ฟื้นคืนสติได้ตั้งนานแล้ว ทว่าจำต้องเสแสร้งทำเป็นยังมิได้สติ
เมิ่งซีโจวยื่นปลายนิ้วออกไปลูบไล้ใบหน้าของเมิ่งหนานอี้อย่างเบามือ มองเห็นเปลือกตาของอีกฝ่ายกำลังสั่นระริก หากแต่กลับมิกล้าขยับเขยื้อนลืมขึ้นแม้แต่น้อย นางจึงเปล่งเสียงหัวเราะแผ่วเบาออกมาคราหนึ่ง
เมิ่งหนานอี้… อาวุธร้ายเยี่ยงมีดเล่มงามของเจ้า พี่หญิงผู้นี้จะขอเก็บรักษาไว้แทนเจ้าก่อนก็แล้วกัน
ล้อรถบดครูดไปตามถนนหินเขียว ส่งเสียงครืดคราดดังก้องแผ่วไปตลอดเส้นทาง นำพาสตรีสองคนผู้ต่างซ่อนงำความคิดคนละอย่างไว้กลับคืนสู่จวน
