ามผู้เข้ามาก่อกวนนั้นออกไปจัดการเสีย
“ช่างยื่นมือเข้ามาสอดได้เก่งนัก? บังอาจทำลายกเกณฑ์ของที่นี่ เช่นนั้นข้าก็จะให้คนพาเจ้าไปลิ้มรสผลของการกระทำเสียบ้าง”
“ช้าก่อน!” เมิ่งซีโจวรีบร้องห้ามปรามขึ้นอย่างฉับพลัน ขณะเดียวกันความคิดภายในใจก็พลันหมุนแล่นดุจสายฟ้า
นางเอนกายเข้าใกล้เจียงจี้เยว่ พลางกระซิบกระซาบถ้อยคำบางเบาข้างหูอีกฝ่าย
สีหน้าของเจียงจี้เยว่แปรเปลี่ยนอยู่หลายครา สุดท้ายกลับกลายเป็นสีหน้าที่พยามข่มกลั้นความขบขันเอาไว้แทบไม่อยู่แทน
“ช่างเถิด วันนี้พวกเราไม่สมควรได้เห็นโลหิต”
นางปรบมือเบาๆ น้ำเสียงกลับมาราบเรียบดังเดิม
“พาตัวเขาไป แล้วจัดหาสถานที่สงบสักแห่งควบคุมตัวเขาไว้ให้ดี จงระมัดระวังให้มาก อย่าให้เขาหลบหนีไปได้โดยเด็ดขาด… หรือไม่ก็อย่าให้ต้องตายเสียก่อน”
“ขอรับคุณหนู” พ่อบ้านประจำจวนขานรับคำด้วยความนอบน้อม สีหน้าบ่งบอกว่าเข้าใจความนัยในวาจาของนางอย่างถ่องแท้
สายตาของฉู่เซียวยามนี้แนบชิดติดอยู่บนเรือนร่างของเมิ่งหนานอี้ตั้งแต่ต้นจนถึงบัดนี้ ประหนึ่งว่ามิได้ใส่ใจสิ่งใดรอบกายเลยสักนิด ครั้นถูกพ่อบ้านฉุดรั้งเข้า เขาก็หาได้ขัดขืนไม่ เพียงก้าวเดินตามอีกฝ่ายออกไปอย่างเงียบงันแต่โดยดี
เรื่องอื้อฉาววุ่นวายครานี้ จึงได้ปิดฉากลงด้วยความหมดสภาพและภาพลักษณ์ที่พังทลายโดยสิ้นเชิงขอ
