บทที่50 มอบลูกธนูให้น้องสาวทำปิ่นปักผม
ครั้นเมิ่งซีโจวเห็นเมิ่งหนานอี้ตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ นางก็อดที่จะหวนระลึกถึงเหตุการณ์เมื่อชาติปางก่อนขึ้นมามิได้ หลังจากนางดิ้นรนหนีกลับมาจวนโหวมาได้อย่างยากลำบาก เมิ่งหนานอี้ได้อ้างว่าจะพานางออกไปพักผ่อนคลายใจ จึงได้ชักชวนนางออกไปเดินทางท่องเที่ยว
ระหว่างทาง เมื่อรถม้าจอดพักตามปกติ หญิงชราแต่งหน้าจัดจนหนาเตอะผู้หนึ่งก็เดินเข้ามาเลิกม่านรถม้าขึ้น ก่อนจะก้าวขึ้นมาด้านบนทันใด ภายในใจของเมิ่งซีโจวพลันบังเกิดลางสังหรณ์ประหลาดขึ้นอย่างไร้เหตุผล ด้วยสัญชาติญาณ นางจึงได้เผลอคว้าแขนของเมิ่งหนานอี้ซึ่งยามนี้สวมผ้าคลุมหน้าไว้แล้ว
หญิงชราผู้นั้นกวาดตามองนางขึ้นลงอยู่คราหนึ่ง ก่อนจะพึมพำเสียงต่ำว่า
“ดูจากสีหน้าแล้ว เจ้าคงจะเพิ่งผ่านการคลอดบุตรมากระมัง เช่นนี้ก็ดีทีเดียว เพราะแขกบางคนชื่นชอบสตรีที่มีสามีแล้วเช่นนี้นัก”
กล่าวจบ นางก็กลอกตาไปมา ก่อนจะหันไปเอ่ยกับเมิ่งหนานอี้ที่อยู่ด้านข้างว่า
“คุณหนู ข้าให้ราคายี่สิบตำลึงตายตัว”
เมิ่งซีโจวพลันรู้สึกใจหายวาบ ร่างทั้งร่างสั่นสะท้านรุนแรง นางรีบเขยิบถอยหลังหนีไปหนึ่งก้าว พลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า
“น้องหญิง… นี่มันหมายความเช่นใดกัน?”
เมิ่งหนานอี้สะบัดมือของนางออก แล้วกล่าวปลอบประโลมด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า
“เจ้าถู
