บทที่49 เป้านิ่งที่มีชีวิต
เมิ่งหนานอี้เงยหน้าขึ้นพรวดทันใด แต่กลับเพียงเห็นว่าเมิ่งซีโจวรับผ้าแพรคาดตาเส้นนั้นไปแล้ว!
บ่าวรับใช้สูงวัยร่างกำยำสองคนก้าวเข้ามาเบื้องหน้า คนหนึ่งประกบซ้าย อีกคนประกบขวา ตรงเข้าจับแขนทั้งสองข้างของเมิ่งหนานอี้เอาไว้แน่น!
“คุณหนูรองเมิ่ง ถึงคราวของท่านแล้วเจ้าค่ะ” น้ำเสียงของบ่าวรับใช้สูงวัยฟังดูเย็นเยียบ ประหนึ่งเสียงเร่งดวงวิญญาณจากยมโลก
ไม่! อย่านะ!
ทั่วทั้งร่างของเมิ่งหนานอี้พลันเย็นเฉียบ โลหิตในกายราวกับแข็งตัวลงในชั่วพริบตา!
นางจ้องมองเมิ่งซีโจวที่อยู่ไกลออกไปและกำลังผูกผ้าแพรคาดตา ก่อนจะหันไปมองหลักไม้กับผลแอปเปิ้ลที่วางอยู่บนนั้น… ความหวาดกลัวใหญ่หลวงประหนึ่งหายนะพุ่งเข้าถาโถม คลื่นเย็นเยียบพลันโหมซัดเข้าใส่ กลืนกินร่างนางจนจมหายสิ้นในชั่วพริบตา!
รอยยิ้มบนใบหน้าของบ่าวรับใช้สูงวัยทั้งสองยังคงสุภาพนอบน้อม ทว่าแรงมือที่บีบกำท่อนแขนเมิ่งหนานอี้กลับหนักหน่วงยิ่งนัก ไม่เปิดโอกาสให้นางได้ดิ้นรนหนีเลยแม้เพียงนิด ยามนี้แทบจะกึ่งลากกึ่งดึงตัวนางไปจับมัดติดไว้กับหลักไม้นั่น
ผลแอปเปิ้ลลูกนั้นถูกนำมาวางลงบนมวยผมเหนือศีรษะของนางอย่างพอดิบพอดี
ไกลออกไปเบื้องหน้า เมิ่งซีโจวผู้ถูกปิดสองตาด้วยผ้าแพรกำลังยืนสงบนิ่งอยู่ ในมือถือคันธนูขึ้นเล็งเป้า ปลายนิ้วแตะ
