สัมผัสจับขนนกท้ายลูกธนูไว้อย่างลวกๆ อิริยาบถดูผ่อนคลายสบายอารมณ์ยิ่งนัก ประหนึ่งว่ากำลังเดินเล่นอยู่ในสวนหลังจวนของตนเองก็ไม่ปาน
ยามนี้ทั่วทั้งลานเป้าหมายนิ่งงันเสียยิ่งกว่าป่าช้าเงียบสงัด เงียบเสียจนกระทั่งมีเข็มหล่นลงพื้นสักเล่ม ก็คงจะได้ยินเต็มสองหูเป็นแน่ สายตาของผู้คนทั้งมวลต่างแยกเป็นสองฝั่ง ด้านหนึ่งจ้องมองเมิ่งซีโจว ส่วนอีกด้านก็จับจ้องไปทางเมิ่งหนานอี้ตาไม่กระพริบ
ฟิ้ว—!
เสียงลูกธนูพุ่งทะยานแหวกห้วงอากาศออกไปดังขึ้นอย่างฉับพลัน!
เมิ่งหนานอี้ยังมิทันได้เปล่งเสียงกรีดร้องออกมาเสียด้วยซ้ำ ก็พลันสัมผัสได้ถึงลมแรงกล้าสายหนึ่งพุ่งทะยานเฉียดผ่านพวงแก้มซ้ายของนางไปอย่างหวุดหวิด ก่อนจะปักฉึกลงไปบนเป้าด้านหลัง!
หัวใจของเมิ่งหนานอี้ยามนี้ประหนึ่งถูกมือไร้รูปข้างหนึ่งบีบรัดเข้าอย่างแรง จนแทบจะหยุดเต้นในบัดดล!
ฟิ้ว—!
ลูกธนูดอกที่สองแล่นตามมาติดๆโดยไร้ซึ่งสัญญาณเตือนสักนิด! และครานี้มันพุ่งตรงเข้ามาทางด้านขวาของนาง!
ลมคมสายเดิมพลันพุ่งเฉียดผ่านพวงแก้มขวาของนางไปในระยะกระชั้นชิด ตำแหน่งไม่คลาดจากแก้มซ้ายเลยแม้เพียงเสี้ยว
“อ๊าย—!”
เมิ่งหนานอี้ไม่อาจข่มกลั้นไว้ได้อีกต่อไป เสียงกรีดร้องของนางเปล่งดังหลุดออกจากปากด้วยความตื่นตระหนกดังคาดหมาย ขาทั้งสองพลันอ่อนยวบลงทันใด หากมิใช่เพราะเชือกที่รัดร่าง
