ตีในคราเดียว!
เมิ่งซีโจวยกนิ้วขึ้นแคะรูหูเบาๆ พลางสาวเท้าก้าวเดินเข้าไปใกล้หลักไม้อย่างเนิบช้า “น้องหญิง เจ้าร้องเอะอะโวยวายให้น้อยเสียหน่อยเถิด วิชายิงธนูของพี่หญิงเจียงผู้นี้หาได้แม่นยำเท่าข้าไม่ หากเสียงร้องโหวกเหวกของเจ้าไปรบกวนสมาธิของนางเข้า บางที… เจ้าอาจจะไม่มีโอกาสได้เปล่งเสียงอีกเลยก็เป็นได้นะ”
อาการดิ้นรนและเสียงกรีดร้องร่ำไห้ของเมิ่งหนานอี้พลันหยุดชะงักลงในบัดดล!
นางกัดริมฝีปากล่างแน่นเสียจนแทบห้อเลือด ไม่กล้าเปล่งเสียงออกมาอีกแม้เพียงครึ่งคำ ร่างทั้งร่างนิ่งงันเงียบเชียบ ประหนึ่งจานไก่ผัดพริกเขียวที่วางสงบนิ่งอยู่บนโต๊ะ
