รอยยิ้มแต่ก็ไม่ใช่ยิ้ม
เมิ่งหนานอี้หอบหายใจคำโต อาการอ่อนแรงประหนึ่งคนเพิ่งรอดตายมาหมาดๆ ทำให้นางแทบจะเป็นลมสิ้นสติ
จบแล้ว… ในที่สุดก็จบลงเสียที…
ทั่วทั้งห้วงคำนึงของนางเหลือเพียงถ้อยคำเหล่านี้เท่านั้น
ทว่า สิ่งที่คาดว่าจะได้พบกลับมิได้มาถึง หาได้มีผู้ใดเข้ามาแก้มัดให้กับนางไม่
บ่าวรับใช้สูงวัยผู้นั้นกลับเดินถือแอปเปิ้ลอีกผลมา และครั้งนี้เป็นผลที่ใหญ่ครากว่า สีก็แดงสดกว่าด้วย ก่อนจะวางมันลงไปบนศีรษะของนางดังเดิม!
สมองของเมิ่งหนานอี้พลันขาวโพลนในชั่วพริบตา!
“จะทำอันใดอีก! พวกเจ้าคิดจะทำอันใดกันแน่…” นางดิ้นรนพร้อมแค่นเสียงร้องถามดังด้วยริมฝีปากที่สั่นระริก
ทว่า กลับมิมีผู้ใดขานตอบนางเลยแม้สักคน
“รอบถัดไป เชิญพี่หญิงเจียงเจ้าค่ะ!” เหลยรุ่ยประกาศเสียงดังก้องด้วยรอยยิ้มเริงร่า
เจียงจี้เยว่ย่างกรายเข้าสู่แนวยิงธนูด้วยท่วงท่าชดช้อย นางรับคันธนูอีกอันมาจากมือของผู้ติดตาม ก่อนจะยกลูกธนูขึ้นพาดสายอย่างสง่างาม
“ไม่! ปล่อยข้า! ช่วยด้วย!”
เมิ่งหนานอี้กรีดร้องออกมาด้วยความตื่นตระหนกตกใจยิ่ง ยามนี้นางแทบจะเป็นบ้าเสียสติไปจริงๆแล้ว! นางดิ้นรนอย่างคลุ้มคลั่งประหนึ่งกุ้งเป็นๆที่ถูกจับโยนลงไปในหม้อน้ำเดือด เสียงกรีดร้องของนางยิ่งดังลั่นมากกว่าเดิม ราวกับว่าเล้าไก่ทั้งเล้าได้ถูกฝูงพังพอนบุกเข้าโจม
