บทที่48 ยิงโดนเจ้าทั้งที่ปิดตา น้องหญิงอย่าได้หลบเลี่ยง
เมิ่งซีโจวพลันเลิกคิ้ว เริ่มรู้สึกสนอกสนใจขึ้นมาจริงๆ “โอ้? เป็นของขวัญอันใดกัน ลองเอ่ยออกมาให้ข้าฟังหน่อย”
“จะรีบร้อนไปไยเล่า” สตรีสวมใส่อาภรณ์เหลืองอีกผู้หนึ่งนามเหลยรุ่ย รีบเอ่ยแทรกขึ้นทันใด “นี่เจ้าจดจำธรรมเนียมเดิมมิได้แล้วรึ จำต้องเล่นเกมกันสักหลายตาก่อน ผู้ใดชนะจึงจะมีสิทธิ์ได้ของขวัญที่ว่าไป!”
เมิ่งซีโจวเข้าใจได้ในทันใด จึงคลี่ยิ้มบางพลางเอ่ยตอบ “ย่อมได้”
เมื่อเมิ่งหนานอี้เห็นว่าตนได้กลายมาเป็นเพียงฉากหลังอย่างสิ้นเชิงแล้ว เพลิงแห่งโทสะที่มิอาจยอมรับและความริษยาภายในใจพลันกระหน่ำโหมลุกโชนขึ้นอีกครา!
เดิมทีควรเป็นนางต่างหากที่จะต้องเป็นตัวเอกของงานเลี้ยงในวันนี้!
นางไม่อาจทนให้ผู้คนเมินเฉยต่อตนถึงเพียงนี้ได้! โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การต้องถูกความเจิดจรัสของเมิ่งซีโจวกลบรัศมีตนเสียมิดเช่นนี้!
“ข้าก็จะเล่นด้วย!” นางร้องโพล่งออกมา และเพราะความร้อนอกร้อนใจ น้ำเสียงที่เปล่งจึงฟังแหลมสูงบาดหูอยู่หลายส่วน
ภายในศาลาริมน้ำพลันเงียบงันลงชั่วขณะหนึ่ง
แต่ทันใดนั้นเอง รอยยิ้มบนใบหน้าของเจียงจี้เยวี่ยพลันยิ่งผลิบานงดงามกว่าเดิม “เช่นนั้นก็ดีเหลือเกิน! คนมากจึงค่อยครึกครื้นน่าสนุกหน่อย พวกเจ้าทั้งหลายว่าใช่หรือไม่เล่า?”
“
