แน่นอนว่าต้องเป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว!” ทุกคนในที่นั้นต่างพากันขานรับเป็นเสียงเดียวกัน
การละเล่นได้เริ่มต้นขึ้นอย่างรวดเร็ว ด่านแรกคือการยิงธนู สนามและเป้าได้ถูกจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแต่แรกแล้ว
เมื่อการจับสลากแบ่งกลุ่มเสร็จสิ้น เมิ่งซีโจวกับเมิ่งหนานอี้ก็ ‘บังเอิญ’ ถูกจัดให้ไปอยู่ในกลุ่มเดียวกัน
กติกาหรือก็ช่างง่ายดายนัก แต่ละกลุ่มมีสองคน คนหนึ่งเป็นผู้ยิงธนู ส่วนอีกคนกลับต้อง… ถูกมัดตรึงไว้กับหลักไม้ที่อยู่ไกลออกไป บนศีรษะจะวางผลแอปเปิลลูกหนึ่งไว้เพื่อเป็นเป้าให้อีกฝ่ายยิง!
หัวใจของเมิ่งหนานอี้พลันกระตุกวูบขึ้นทันใด! ครั้นมองเห็นหัวลูกธนูที่สะท้อนประกายวาววับเยียบเย็น นางก็พลันคิดแผนชั่วอันยอดเยี่ยมออกมาได้ในบัดดล!
นี่ช่างนับเป็นโอกาสที่สวรรค์ประทานมาให้นางโดยแท้!
เมิ่งหนานอี้ชิงเอ่ยปากขึ้นก่อนเมิ่งซีโจว “มิสู้… ให้น้องหญิงเป็นผู้ยิงธนูในรอบนี้ก่อนดีหรือไม่? จะได้ถือโอกาสสาธิตให้พี่หญิงดูด้วย”
ภายในใจของนางเปี่ยมไปด้วยความปิติยินดียิ่ง ขอเพียงนางมือไม้สั่นจน‘พลั้งมือ’ เพียงเล็กน้อย แล้วลูกศรเบี่ยงทิศไปปักเข้าที่แขนของเมิ่งซีโจว หรือไม่ก็บ่าของนางเข้า… มิว่าจะเป็นที่ใดก็ล้วนเป็นเรื่องดีทั้งสิ้น!
ถึงตอนนั้น ผู้ใดเล่าจะกล้ากล่าวหาว่านางจงใจแสร้งทำเป็นยิงผิดเล่า? ก็ในเมื่อพวกนาง
