บทที่47 เหล่าคุณหนูมิตรสหาย
รุ่งเช้าวันถัดมา เมิ่งซีโจวสาวเท้าก้าวออกจากประตูจวนโหวไปด้วยสีหน้าสงบนิ่ง ก่อนจะขึ้นรถม้าไปอย่างไม่เร่งร้อน
วันนี้นางจำต้องออกจากจวนไปพบเหล่าสหายคนสนิททั้งหลาย เพื่อขอให้พวกนางช่วยจัดการบางเรื่องที่ในยามนี้นางยังไม่อาจเอื้อมมือไปถึงได้
ทันทีที่รถม้าคันนั้นแล่นลับหายไปตรงหัวมุมถนน เมิ่งหนานอี้เพิ่งจะก้าวเท้าออกจากประตูจวนเมิ่งมาเช่นกัน
ใบหน้าของนางหม่นซีดดุจเถ้าธุลี ใต้ตาแดงก่ำไปด้วยเส้นโลหิต เห็นได้ชัดว่าเมื่อคืนทั้งคืนนางมิอาจข่มตาให้หลับลงได้ มือข้างหนึ่งบีบกำจดหมายเทียบเชิญประดับบุปผาแผ่นนั้นเอาไว้แน่น จนบัดนี้กลับกลายเป็นยับยู่ยี่ — จดหมายเทียบเชิญฉบับนี้ถูกส่งมาจากจวนตระกูลเจียง ครานี้คิดหลีกหนีก็มิอาจหลบเลี่ยงได้พ้นแล้ว!
นางกัดฟันกรอด สุดท้ายก็ได้แต่ฝืนใจก้าวขึ้นรถม้ามุ่งหน้าไปยังจวนตระกูลเจียง
หน้าประตูจวนเจียง รถม้าสองคันมาถึงแทบจะพร้อมกัน
ม่านรถถูกเลิกเปิดขึ้น เผยให้เห็นโฉมสะคราญล่มเมืองที่มีใบหน้างดงามเหมือนกันราวกับแกะ ทั้งคู่ต่างหันมาสบสายตากันกลางอากาศ
บรรยากาศรอบด้านพลันแข็งค้างประหนึ่งต้องไอเย็นยะเยือก!
รูม่านตาของเมิ่งหนานอี้หดวาบลง สีหน้าราวกับพบเห็นภูตผีในเวลากลางวัน นางถึงกับร้องอุทานเสียงหลงออกมาทันที
“เหตุใดเจ้าจึงมาอยู่ที่นี่ได้?!”
เม