เร็ว และเมื่อครั้นประตูใหญ่ศาลบรรพชนเบื้องหลังนางปิดลงอีกครา
ในที่สุดสถานที่แห่งนี้ก็เหลือเพียงนางผู้เดียวแล้ว
เมิ่งซีโจวเก็บกวาดซากของความยุ่งเหยิงที่ทิ้งไว้อย่างเงียบงันจนเรียบร้อย จากนั้นจึงค่อยจุดธูปเทียนที่ถูกปัดล้มให้ลุกโชนสว่างขึ้นอีกครา เสร็จแล้วจึงบรรจงปักธูปดอกใหม่ลงไปในกระถาง
ท้ายที่สุด นางก็สาวเท้าก้าวไปยังเบื้องหน้าสุด ค่อยๆคุกเข่าลงตรงหน้าป้ายวิญญาณของเหล่าบรรพชนตระกูลเมิ่งที่ตั้งเรียงรายอยู่
ไอเย็นเยียบจากอิฐเขียวซึมผ่านอาภรณ์เข้ามา จนนางรู้สึกหนาวลึกไปถึงกระดูก นางประนมสองมือยกขึ้นเหนือหน้าผาก ก่อนจะโขกศรีษะคำนับลงกับพื้นด้วยความเคารพยิ่ง
“ขอคารวะต่อท่านบรรพชนทั้งหลาย…” น้ำเสียงของนางแผ่วเบายิ่งนัก “ลูกหลานอกตัญญูเมิ่งซีโจว ขอน้อมศีรษะคำนับขอบพระคุณต่อเหล่าบรรพชนที่คุ้มครอง”
“วันนี้ที่ศาลบรรพชนต้องมัวหมอง ทั้งหมดล้วนเป็นเพราะซีโจวผู้นี้เป็นต้นเหตุ ทั้งยังรบกวนความสงบของดวงวิญญาณเหล่าบรรพชน ต่อให้ต้องตายหมื่นครั้งก็ยังมิอาจชดใช้ความผิดนี้ได้ ทั้งหมดเป็นเพราะยามนี้ซีโจวยังไร้กำลังปกป้องตนเอง ขอบรรพชนทั้งหลายได้โปรดเมตตาอภัยโทษให้ด้วยเถิด”
“นับแต่วันนี้เป็นต้นไป…” นางเงยหน้าขึ้นมองไปยังป้ายวิญญาณที่เคร่งขรึมและเปี่ยมอำนาจของเหล่าบรรพชน “ซีโจวขอตั้งสัตย์ ณ สถานที่แห่งนี้ว่า
