บทที่41 หมากกระดาษแรก…ข้าเป็นฝ่ายชนะ!
การจากไปขององค์หญิงใหญ่ทำให้ฮูหยินเมิ่งคลายความกังวลลงได้ในทันที นางรีบชี้นิ้วใส่หน้าเมิ่งซีโจว พลางโต้กลับด้วยท่าทางฮึกเหิม
“ท่านโหว เป็นนางต่างหากที่ไม่ทำตัวอยู่ในโอวาท ขัดขืนการลงโทษจนทำให้ป้ายวิญญาณบรรพชนต้องล้มระเนระนาดเช่นนี้! แต่อยู่ต่อหน้าองค์หญิงใหญ่ กลับกล่าววาจาพลิกลิ้นโยนความผิดทั้งมวลมาให้ข้า! นางทั้งไม่ภักดี ทั้งอกตัญญู มิหนำซ้ำยังเจ้าเล่ห์เพทุบายยิ่ง… นางหาใช่บุตรีที่ข้าอบรมเลี้ยงดูอีกต่อไปไม่!”
“หากมิใช่เพราะนางเนรคุณต่อผู้ใหญ่ ลอบหนีออกจากจวนไปเช่นนั้น จะก่อคลื่นลมวุ่นวายถึงเพียงนี้ได้อย่างไร? ส่วนข้าเพียงคิดคำนึงถึงหน้าตาของจวนโหวเท่านั้น!”
ครั้นกล่าวจบ นางก็หันไปถลึงตามองเขม็งใส่เมิ่งซีโจว พลางตวาดเสียงเขียวว่า
“นังหญิงต่ำช้า! เจ้ายังไม่รีบออกมารับผิดอีกรึ! อย่าได้เป็นรินสุราเชิญแล้วไม่ดื่ม กลับอยากดื่มสุราลงทัณฑ์เล่า!”
ฮูหยินเมิ่งพลิกดำเป็นขาว กลับผิดเป็นถูก สาดโคลนใส่เมิ่งซีโจวไม่หยุดหย่อน หวังฉวยโอกาสนี้พลิกสถานการณ์กลับคืนมาเป็นฝ่ายได้เปรียบ
ภายในศาลบรรพชนพลันเงียบงันลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงเปลวเทียนปะทุแผ่วเบาดังขึ้นเป็นระยะๆเท่านั้น
“วาจาของท่านแม่ครานี้เห็นทีจะไม่ถูกต้องนัก” เมิ่งซีโจวเอียงศีรษะเล็กน้อย ขณะเอ่
