ยินตนจุดให้ลุกโหมขึ้นมาอีกครา ครั้นสุดจะอดกลั้นไว้ได้ เขาจึงเงื้อฝ่ามือขึ้นหมายฟาดเข้าใส่ใบหน้าของฮูหยินเมิ่งทันที
“ท่านพ่อได้โปรดระงับโทสะ!”
เมิ่งหนานอี้ที่หลบอยู่ ณ มุมหนึ่งของศาลบรรพชนพลันรีบพุ่งตัวออกมาทันใด หยาดน้ำตาหลั่งรินออกมาเป็นสาย เอาร่างเข้าขวางกั้นฝ่ามือนั้นไว้โดยเร็ว
“ท่านแม่… เพียงเลอะเลือนชั่ววูบเท่านั้น นางคล้ายถูกบางสิ่งบางอย่างบดบังใจ! ขอท่านพ่อเห็นแก่ที่ท่านแม่คอยจัดการงานจิปาถะภายในจวนมาเนิ่นนานหลายปี ทั้งยังให้กำเนิดบุตรีแก่ท่านพ่อด้วย โปรดเมตตาอภัยให้ท่านแม่สักครั้งเถิด!”
“ท่านแม่ ท่านรีบกล่าวขอขมาต่อท่านพ่อเร็วเข้า!”
ในห้วงขณะที่อารมณ์เดือดดาลของเมิ่งชินรุ่ยชะงักงันไปชั่วขณะนั้นเอง เมิ่งซีโจวจึงได้สาวเท้าก้าวขึ้นหน้ามาหนึ่งก้าว พลางเปล่งเสียงให้ดังกว่าเสียงร่ำไห้สะอึกสะอื้นของเมิ่งหนานอี้
“ท่านพ่อ ศาลบรรพชนเป็นสถานที่สถิตของดวงวิญญาณเหล่าบรรพชนรุ่นก่อน ที่ผ่านมาล้วนพำนักอยู่อย่างสงบ แต่วันนี้กลับต้องประสบเคราะห์กรรมเยี่ยงนี้ นับเป็นการลบหลู่ต่อดวงวิญญาณบรรพชนอย่างใหญ่หลวง บุตรีในฐานะสายเลือดแห่งตระกูลเมิ่ง ยินดีที่จะอยู่เก็บกวาดศาลบรรพชนแห่งนี้แทนท่านแม่ ทั้งยังจะขอใช้ทรัพย์ส่วนตัวบูรณะซ่อมแซมให้ ทั้งนี้เพื่อเป็นการปลอบประโลมดวงวิญญาณเหล่าบรรพชนบนสรวงสวรรค์
