รองของท่าน”
“นางเป็นผู้ที่ฉุดเรากลับออกจากประตูผี——” ทุกถ้อยวาจาขององค์หญิงใหญ่ล้วนเยียบเย็นดุจคมมีด “นางถือเป็นผู้มีพระคุณใหญ่หลวงของเรา!”
ในห้วงสมองของฮูหยินเมิ่งยามนี้ ประหนึ่งมีดินปืนเกิดระเบิดดังสนั่นลั่น กลอุบายวางแผนให้พี่น้องลอบหนีไปด้วยกันของนาง พลันพังทลายลงในชั่วพริบตา เหลือเพียงม่านโลหิตแดงฉานที่ฟุ้งกระจายเต็มฟากฟ้า
ณ มุมหนึ่งของศาลบรรพชน
เมิ่งหนานอี้พลันเงยหน้าขึ้นทันใด ใบหน้างดงามเปลี่ยนเป็นบิดเบี้ยวจนดูประหนึ่งอสูรร้าย—!
ทั้งที่ตกอับกลายเป็นเพียงนังบ่าวบ้านป่าไปแล้วแท้ๆ กลับยังสามารถอาศัยวาสนาขององค์หญิงใหญ่พลิกชะตากลับคืนมาได้อีกครา เป็นเช่นนี้ไปได้อย่างไรกัน?!
“สิ่งของแทนคำขอบคุณจากเราจะถูกส่งมาให้ภายหลัง ในเมื่อท่านโหวกำลังยุ่งอยู่กับการสะสางเรื่องภายในจวน เช่นนั้นเราย่อมมิควรจะอยู่ที่นี่ต่อ”
ครั้นตรัสจบ องค์หญิงใหญ่ก็ทรงทอดพระเนตรไปทางเมิ่งซีโจวเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหมุนกายเดินจากไป ชายฉลองพระองค์พลิ้วไหวราวต้องลม ท่วงท่าเปี่ยมด้วยพระอำนาจและฐานันดรสูงศักดิ์เหมือนเมื่อครั้งที่เสด็จมาไม่มีผิด
“น้อมส่งเสด็จองค์หญิงใหญ่—”
บานประตูศาลบรรพชนอันหนักอึ้งค่อยๆปิดลง พร้อมกับเสียง “เอี๊ยดอ๊าด” แหลมเสียดหู
“หญิงชั่ว!”
เสียงตวาดด้วยความเกรี้ยวกราดของเมิ่งชินรุ่ยเปล่งดังขึ้นแทบจะ
