วยอำนาจบารมีของพระนาง ต่อให้เขาคิดจะขัดขืนดึงดันจริง แล้วจะสามารถทำได้อย่างนั้น? ความตื่นตระหนกตกใจใหญ่หลวง พร้อมความรู้สึกอัปยศอดสูราวถูกล่วงเกิน พลันพุ่งถาโถมท่วมทับจนเขาแทบหายใจหายคอไม่ออก ภายใต้แรงกดดันไร้รูปจากองค์หญิงใหญ่ ศีรษะของเขาจึงค่อยๆค้อมต่ำลงทีละเล็กละน้อย และยามนี้แทบจะมุดลงไปถึงกลางอกอยู่รอมร่อแล้ว
ครั้นองค์หญิงใหญ่เห็นอีกฝ่ายเผยสภาพที่ขี้ขลาดและอ่อนปวกเปียก ทั้งยังโง่งมออกมาเช่นนี้ เพลิงโทสะภายในใจจึงพลันยิ่งลุกโหมหนักรุนแรงขึ้น นางคร้านแม้แต่จะชายตามองของปลอมที่คุกเข่าอยู่บนพื้นเบื้องล่างอีกแม้เพียงปราดเดียว เพียงเอ่ยเสียงเย็นเยียบขึ้นว่า
“เมิ่งหนานอี้ บุตรีคนรองของเจ้า เวลานี้อยู่ภายในจวนหรือไม่? นำทางข้าไปพบนางเดี๋ยวนี้!”
“ยะ-อยู่ อยู่พ่ะย่ะค่ะ! องค์หญิงเชิญเสด็จ กระหม่อมจะนำทางองค์หญิงไปเองพ่ะย่ะค่ะ!” เมิ่งชินรุ่ยรีบร้อนกุลีกุจอเร่งนำทางไปในทันที
เมิ่งหนานอี้ได้แต่ยืนแน่นิ่ง ร่างกายแข็งค้างอยู่กับที่เช่นนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าพลันหยุดนิ่ง ก่อนจะรู้สึกราวหัวใจแตกสลายลงอย่างสิ้นเชิง!
องค์หญิงใหญ่กลับเมินเฉยต่อนางเสียสนิท! สายตาที่เย็นเยียบคู่นั้น… แล้วยังจะต่างอันใดจากคราวก่อนที่นางไปถึงตำหนัก แต่แล้วกลับถูกองค์หญิงปฏิเสธมิให้เข้าพบกันเล่า?
เหตุใดจ
