ึงเป็นเช่นนี้ได้?!
นางมีใบหน้าเหมือนกับเมิ่งซีโจวราวแกะออกมาจากพิมพ์เดียวกันแท้ๆ ไฉนองค์หญิงใหญ่จึงทรงมองข้ามและปฏิบัติต่อนางเยี่ยงนี้ได้!
แต่สิ่งที่ทำให้นางกลับต้องอกสั่นขวัญแขวนยิ่งกว่าก็คือ—
องค์หญิงใหญ่กำลังจะเสด็จไปพบ ‘เมิ่งหนานอี้’ งั้นรึ?!
ความหวาดกลัวมหาศาลประหนึ่งอสรพิษร้าย พลันแล่นรัดหัวใจของนางไว้แนบแน่นในชั่วพริบตา!
หากปล่อยให้องค์หญิงใหญ่ได้พบกับเมิ่งซีโจวตัวจริง… ไม่! ไม่นะ!
จะปล่อยให้ทั้งสองฝ่ายพบหน้ากันมิได้เด็ดขาด!
“องค์หญิง! องค์หญิงเพคะ ได้โปรดหยุดก่อนเถอะเพคะ!”
เมิ่งหนานอี้ไม่อาจทนใส่ใจรักษากิริยามารยาทของตนได้อีกต่อไป นางรีบยกชายกระโปรงขึ้นแล้ววิ่งตามออกไปอย่างสุดชีวิต
ทั้งสามมาถึงหน้าศาลบรรพชนพร้อมกันในคราเดียว ขณะที่บ่าวรับใช้ผู้นำทางกำลังจะก้าวขึ้นหน้าไปผลักประตูให้เปิดออกนั้น
ทว่าในทันใดนั้นเอง จู่ๆกลับมีเสียงโครมครามดังระงมขึ้นจากภายใน
สีหน้าของเมิ่งชินรุ่ยพลันซีดเผือดดุจกระดาษขาว!
ภายในนั้นเป็นที่ตั้งป้ายวิญญาณของบรรพชน ผู้ซึ่งเป็นรากฐานทั้งมวลของจวนจงหย่งโหวแห่งนี้!
เขาตื่นตระหนกตกใจจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง รีบวิ่งพุ่งชนบ่าวที่ยืนขวางทางอย่างแรงจนร่างกระเด็นออกไป ก่อนจะผลักประตูศาลบรรพชนให้เปิดผางออก!
ท่ามกลางฝุ่นตลบคละคลุ้ง ภาพที่ปรากฏแก่สายตาของเ
