บทที่33 แผนต้อนให้จนตรอก
“พอได้แล้ว!”
ครั้นเห็นสีหน้าของเมิ่งชินรุ่ยแปรเปลี่ยนเป็นลังเลขึ้นเล็กน้อย ฮูหยินเมิ่งจึงรีบเอ่ยตัดบทด้วยน้ำเสียงเข้มงวด จากนั้น จึงแสร้งเอ่ยวาจาเกลี้ยกล่อมด้วยสีหน้าทุกข์อกทุกข์ใจว่า
“ลูกแม่ เจ้าจงยอมรับผิดเสียแต่โดยดีเถิด อย่างน้อยก็ยังจะพอรักษาชีวิตของตนเอาไว้ได้บ้าง!”
“ท่านแม่!” เมิ่งซีโจวจ้องจ้องจับไปทางฮูหยินเมิ่งด้วยดวงตาที่มีหยาดน้ำตาเอ่อคลอเบ้า “ลูกลำบากตรากตรำแทบเอาชีวิตไม่รอดกว่าจะกลับมายังจวนแห่งนี้ได้ แต่ท่านกลับพยายามยัดเยียดข้อหาชั่วช้าสามานย์เช่นนี้ให้ลูกด้วยเหตุใดกัน! ท่านแม่ นี่ท่านไปฟังวาจาใส่ร้ายป้ายสีมาจากผู้ใดเล่า!”
“เจ้ายังจะกล้าโต้เถียงอีกรึ! มิรู้ว่าข้าทำกรรมอันใดไว้กันแน่ จึงได้เลี้ยงดูที่…”
ยามนี้อารมณ์ของฮูหยินเมิ่งพลันพลุ่งพล่านหนักหน่วงยิ่งกว่าเดิม แสร้งทำราวกับมารดาแสนดีผู้หนึ่งที่ถูกบุตรีไม่เอาไหน ทำให้ต้องเจ็บปวดรวดร้าวใจจนสุดจะข่มกลั้นได้ไหว
เมิ่งซีโจวแค่นหัวเราะเสียงเบา แล้วกล่าวขึ้นขัดวาจาของนางกลางคันด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว
“ถ้าเช่นนั้น ก็ให้ข้าเป็นฝ่ายพูดแทนท่านแม่เองเถิด ว่าท่านนั้นเลี้ยงดูบุตรีอย่างเมิ่งหนานอี้ ผู้สำส่อนไร้ยางอาย ทั้งยังชอบโป้ปดมดเท็จเป็นนิจนี้มาได้อย่างไร?”
