‘เมิ่งซีโจว’ ในภายภาคหน้าด้วย!
นับแต่นี้ไป บันทึกทุกถ้อยคำรายงานชัยชนะ นางจักเก็บรักษาไว้ในหมอนปักลายด้วยความทะนุถนอม ครั้นยามราตรีหนุนหมอนที่ซุกซ่อนข่าวมงคลเหล่านี้ นางย่อมนอนหลับใหลสู่ห้วงความฝันที่แสนสำราญยิ่ง!
พ่อบ้านหลินก้าวเข้ามา ประสานสองมือยื่นส่งจดหมายฉบับนั้นให้ “เรียนฮูหยิน”
“เหตุใดจึงล่าช้าเล่า?” ฮูหยินเมิ่งเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ ดั่งอยู่สูงเหนือผู้คนทั้งปวด
แผ่นหลังของพ่อบ้านหลินอาบชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น เขาค้อมศีรษะเอ่ยตอบอย่างระมัดระวัง
“ไม่ทราบด้วยเหตุใดจึงได้มีทหารตรวจตราเพิ่มมากขึ้นขอรับ อีกทั้งหลักฐ)านยืนยันตัวตนของบ่าวก็เป็นของปลอม จึงต้องเสียเวลาไปไม่น้อยเลยขอรับ”
ฮูหยินเมิ่งแค่นเสียงเย็นชาออกมาเล็กน้อย ครั้นจะยื่นมือออกไปรับจดหมายฉบับนั้นมา เมิ่งหนานอี้กลับหัวเราะออดอ้อนพลางคว้าชิงไปเสียก่อน
“ท่านแม่เจ้าขา~ ให้ลูกได้อ่านก่อนเถิดนะเจ้าคะ!”
ฮูหยินเมิ่งส่ายหน้าไปมาด้วยความเอ็นดูยิ่ง
“เจ้านี่นะ!”
เมิ่งหนานอี้รีบคลี่จดหมายฉบับนั้นออกอ่าน แต่แล้วรอยยิ้มหวานพลันแข็งค้างอยู่บนใบหน้า ยิ่งอ่านนานเท่าใด สีหน้าของนางก็ยิ่งหม่นดำมากขึ้นเท่านั้น หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงรุนแรง แววตาทั้งสองเต็มไปด้วยกลิ่นอายสังหารพลุ่งพล่าน สุดท้ายกลับเหวี่ยงจดหมายฉบับนั้นลงกับพื้นอย่างแรงด้วยความโม
