ยี่ยงไรจึงได้กล้าฉกชิงไปจากข้า?!
ยามที่ยังเยาว์วัย นางเคยคิดอยู่หลายต่อหลายคราว่า อยากจะฉีกกระชากผิวหน้าผืนนั้นออกจากใบหน้าของเมิ่งซีโจวเสียให้ได้! ครั้นเติบใหญ่ ความคิดนี้กลับยิ่งทวีความบ้าคลั่งยิ่งกว่าเดิม สตรีนางนี้เปรียบประหนึ่งหนอนพยาธิที่เกาะกินกระดูกนาง ไม่อาจที่จะสลัดให้หลุดพ้นได้!
ยิ่งไปกว่านั้น…ยามเมื่อคำทำนายเรื่อง ‘ชะตาหงส์’ ได้ตกลงสู่ศีรษะของเมิ่งซีโจว!
นางก็พลันคลุ้มคลั่งขึ้นในบัดดล! เป็นเพียงเศษเสี้ยวเชื้อชั่ว เป็นเดียงหญิงอัปรีย์ต่ำต้อย กลับบังอาจเพ้อฝันหมายปององค์รัชทายาทแห่งราชสำนัก ผู้เป็นว่าที่สามีของนางในภายภาคหน้าเชียวรึ?!
กระดูกและเนื้อของเมิ่งซีโจวนั้น มีค่าเพียงพอที่จะเป็นได้แค่นางบำเรอของบ่าวไพร่ชั้นต่ำในจวนเท่านั้น นางต้องเป็นดั่งสุนัขโรคเรื้อนในคูโสโครก กลิ้งเกลือกอยู่ในโคลนตมอันเน่าเหม็น ดิ้นรนหายใจใช้ชีวิตไปวันๆเท่านั้น!
นับว่ายังดี…ยังดีที่มารดามีเล่ห์กลนานัปการ… กระทำการได้แนบเนียนดุจภูตผีมิอาจล่วงรู้ มนุษย์มิอาจสืบสาว…
บัดนี้ ก้อนโคลนเน่าเหม็นนั่นก็ได้ไปอยู่ในที่อันสมควรของมันแล้ว ส่วนตัวนางเมิ่งหนานอี้ต่างหากเล่า ที่สมควรเป็นคุณหนูใหญ่ผู้สูงศักดิ์แห่งจวนโหวอันทรงเกียรติ เป็นสตรีผู้เปรียบดั่งทองหยกล้ำค่า ทั้งยังเป็นว่าที่พระชายาขององค์รัชทายาท
