ั่งคนเหล่านั้นจดบันทึกรายละเอียดทุกถ้อยความอย่างครบถ้วน ให้บันทึกแม้กระทั่งว่าสตรีนางนั้นหลั่งน้ำตาไปกี่ครา ทั้งหมดล้วนต้องจดบันทึกให้ละเอียด คราใดที่นางหยิบยกขึ้นอ่าน จะได้เสพความเจ็บปวดทุกข์ทรมานของมันได้อย่างสนุกตื่นเต้น
อดีต ‘สตรีผู้เปี่ยมปรีชาล้ำเลิศอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวง’ อย่างนั้นรึ?
หึ… บัดนี้เกรงว่าคงจะกำลังนอนเอนกายอยู่บนเตียงเตาถ่านอันแสนสกปรกของชาวไร่ชาวนาผู้ยากไร้อยู่กระมัง หรือไม่ก็คงส่ายหางประจบประแจง ออดอ้อนขายรอยยิ้มเพื่อเอาชีวิตรอดไปวันๆ!
เพียงแค่นึกจินตนาการภาพเลือนรางเหล่านั้นขึ้นมาในหัว เมิ่งหนานอี้ก็รู้สึกตื่นเต้นจนเนื้อตัวสั่นสะท้านแล้ว นางแทบจะระงับเสียงหัวเราะหวานเย้ายวนที่ยามนี้เอ่อขึ้นลำคอไว้ไม่อยู่!
นางต้องอดทนมานานนับสิบปี! ในที่สุด… ในที่สุดนางก็สามารถสลัดนังตัวอัปมงคลนั่นพ้นไปได้เสียที! มารดากล่าวไว้ไม่ผิดจริงๆ บุตรีเอกแห่งจวนโหวแห่งนี้ ต้องมีเพียงเมิ่งหนานอี้ผู้เดียวเท่านั้น!
ส่วนสตรีเลือดชั่วที่มิรู้หัวนอนปลายเท้าเยี่ยงมัน มีสิทธิ์อันใดจึงได้อาศัยใบหน้าที่เหมือนนางราวกับแกะ เข้ายึดครองฐ)านะและเกียรติยศที่สมควรจะต้องเป็นของนางเล่า?
ฐ)านะนี้ รูปลักษณ์นี้ ทุกสิ่งทุกอย่างของบุตรีเอกแห่งจวนโหว — ล้วนต้องเป็นของนางทั้งสิ้น! เมิ่งซีโจว… มันผู้นี้บังอาจเ
