บทที่21 นังหญิงสำส่อน (2)
เมิ่งซีโจวปั้นสีหน้าฉงนงุนงง
“ข้ามีอันใดให้ต้องอับอายด้วยเล่า? เทียบกับพวกท่านที่กลางดึกกลางดื่นไม่หลับไม่นอน กลับวิ่งไปเป็นคู่รักลับในเรือนผู้อื่นเช่นนี้ ตัวข้ายังนับได้ว่ามีคุณธรรมสูงส่งเสียยิ่งกว่า”
“คิดว่าก่นด่าแล้วจะทำให้ข้ารู้สึกอับอายได้อย่างนั้นรึ? หากเทียบกับพวกท่านทั้งหลายที่กลางดึกไม่หลับไม่นอน มัวแต่มาวิ่งไล่จับสามีตนที่ปีนป่ายเข้าเรือนหญิงอื่นเช่นนี้แล้ว ข้านับว่าดูประเสริฐ)ขึ้นมาทันที จริงหรือไม่เล่า?”
คำกล่าวตอกหน้าเช่นนี้ ทำเอาผู้คนจำนวนไม่น้อยตรงหน้าถึงกับหน้าสั่นกันเป็นแถบ
“เจ้าหยุดเล่นลิ้นเสียที!”
ภรรยาของบุรุษหนุ่มคนหนึ่งคว้าไม้คลึงแป้งขึ้นมาโบกสะบัด หวังจะฟาดเมิ่งซีโจวให้ดับดิ้นไปเสียต่อหน้า
“ยามนี้ความจริงปรากฏอยู่ตรงหน้าหมดแล้ว! เจ้าแอบลักลอบเล่นชู้กับสามีของข้ามานานเท่าใดแล้ว!! จงบอกข้าเดี๋ยวนี้นะนังหญิงคณิกาชั้นต่ำ!!?”
สายตาคมกริบของเมิ่งซีโจวกวาดมองบุรุษหนุ่มนามต้าเตี้ยนผู้นั้น ที่ยามนี้กำลังยืนหดคออยู่ด้านหลังสตรีผู้เป็นภรรยา พลันหัวเราะเย้นหยันออกมาเบาๆ
“บุรุษเช่นสามีของเจ้า ทั้งเตี้ยทั้งยากไร้ มิหนำซ้ำยังอัปลักษณ์ไร้ความสามารถ ต่อให้โยนลงไปในคอกสุกร เชื่อเถิดว่าแม่พันธุ์มันยังนึกรังเกียจ เจ้าเคยสงสารตัวเองบ้างหรือไม่ที่ต้องฝืนใจกัดฟัน
