รรยาต้าเตี้ยนเบิกโพลงจนแทบถลน
“ฆ่าเจ้าทั้งคน ข้าก็ยังกล้า!”
แววตาของเมิ่งซีโจวพลันเปลี่ยนเป็นดุดันคมกริบ นางคว้ามีดทำครัวสองเล่มออกมาจากใต้หมอนฉับพลัน ประกายคมมีดสะท้อนวาววับจนผู้คนเห็นแล้วถึงกับต้องสะท้าน! นางถือมีดไว้ในมือข้างละด้าม แสงเย็นยะเยือกฉาบไปทั่วทั้งห้อง ทุกชีวิตภายในนั้นพลันนิ่งงัน หุบปากเงียบกริบดุจเป่าสากทันใด
“ยังมีผู้ใดคันปากจนอยากจะให้ข้าช่วยใช้มีดเกาอยู่หรือไม่?”
เมิ่งซีโจวกวาดสายตามองผู้คน ทุกคนต่างพากันส่ายศีรษะสั่นระรัวเราวคนชักกระตุก
“เช่นนั้นก็จงไสหัวออกไปจากที่นี่เสีย!”
เมิ่งซีโจวตะโกนขับไล่
“จะกลับไปเล่นจ้ำจี้กันที่ไหนก็ไปไป๊! อย่าได้เอาเสนียดบนตัวพวกเจ้ามาแปดเปื้อนที่นี่!”
ผู้คนทั้งหมดราวได้รับการอภัยโทษ ต่างรีบพากันล่าถอยออกไปด้วยความอับอาย
“ปัง!”
เมิ่งซีโจวปิดประตูผุพังเสียงดังลั่น ก่อนจะดับตะเกียงน้ำมันแล้วล้มกายลงนอนบนเตียง ลมหายใจค่อยๆสงบลง ภายใต้ความมืดมิด จู่ๆก็ปรากฏเงาร่างหนึ่งซึ่งซ่อนตัวอยู่ใต้เตียงเก่ามาเนิ่นนาน มันเริ่มขยับตัวคลานออกมาอย่างเงียบงัน
บุรุษเ่าโสดในหมู่บ้านผู้หนึ่ง มีชื่อเสียงเรื่องความเกียจคร้านและโลภมาก อีกทั้งยังมีนิสัยชอบลักเล็กขโมยน้อย เมื่อครู่ฉวยโอกาสหลบซ่อนอยู่ใต้เตียงของนาง ทั้งนี้ก็เพื่อหวังรอเก็บเกี่ยว ‘ผลประโยชน์
