! เจ้าพวกคนใจจืดใจดำ! ในปากอมกองอาจมเน่าเหม็นกันอยู่กระมัง! จึงได้สาปแช่งบุตรผู้อื่นเช่นนี้ ระวังเถิด ระวังพวกเจ้าจะไม่ตายดี! พวกเจ้านี่ช่างน่ารังเกียจนัก ปากก็เน่า ใจก็เน่า!”
“นังบ้านี่!!”
บรรดาชาวบ้านผู้มีเจตนาดีเข้ามาช่วยเหลือ อยู่ดีไม่ว่าดีพลันถูกก่นด่าสาปแช่งใส่เช่นนี้ แน่นอนว่าย่อมต้องรู้สึกเดือดดาลเลือดขึ้นหน้าทันที
“มิน่าเล่า ลูกๆถึงได้ชิงตายไปกันหมด! สมควรแล้ว!”
แม่เ่าจางยิ่งทวีความเดือดดาลมากขึ้นเป็นร้อยเป็นพันเท่า เลือดลมในกายสูบฉีดรุนแรง ทำเอาดวงหน้าและใบหูแดงก่ำประหนึ่งมีโลหิตไหลออก นางระเบิดเสียงไอถี่หนักออกมาไม่หยุดหย่อน ประกอบกับต้องมาพบเห็นผ้าขาวถูกแขวนประดับไว้ทั่วห้องโถงเช่นนี้ ก็ยิ่งทำให้บาดตาบาดใจนาง จิตใจรุ่มร้อนดังถูกเปลวไฟแผดเผา นางคลุ้งคลั่งเยี่ยงคนบ้าเสียสติ ทั้งด่าทอ ทั้งกระโจนเข้าไปฉีกกระชากผ้าขาวรอบห้องออกอย่างไม่ไยดี
ส่วนเมิ่งซีโจวกลับไม่สนใจเลยสักนิด นางนั่งยังคงนั่งกินข้าวอยู่ที่ธรณีประตูอย่างสบายอารมณ์ เฝ้ารับชมภาพฉากเบื้องหน้าอย่างออกรสออกชาติไม่น้อยเลย
อาหารมื้อนี้…ดูเหมือนจะรสชาติอร่อยขึ้นเป็นกอง!
ยามอาทิตย์อัสดงลับขอบฟ้าสิ้นแล้ว พลังหยางย่อมถดถอย พลังหยินจึงกำเริบแกร่งกล้า
นี่จึงมักจะเป็นช่วงเวลาที่ผู้ป่วยหนักยากนักที่จะฟันผ่าความตายไปได้
