าวเมื่อชาติภพก่อน บัดนี้ทุกอย่างล้วนเลือนหายดุจควันเมฆที่ไม่มีวันเกิดขึ้นอีก
แต่เรื่องหนึ่งที่ยังติดอยู่ภายในใจของนางจวบจนถึงวันนี้ก็คือ นางเชื่อมั่นอย่างยิ่งว่า คนอย่างซ่งเฉิงจี้ย่อมต้องจำแนกแยกแยะระหว่างนางกับเมิ่งหนานอี้ได้
แต่ทว่าท้ายที่สุด… เขาก็ยังเลือกที่จะแต่งกับสตรีนางนั้น
ทั้งหมดก็เท่านี้เอง… นางไม่มีสิ่งใดให้ต้องกล่าวอีกแล้ว
ระลอกคลื่นแห่งความอาลัยคิดถึงเมื่อครั้นได้พบพาน หลังพรากจากกันมาเนิ่นนาน บัดนี้พลันถูกดับสิ้นในชั่วพริบตา
เมิ่งซีโจวตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว ทั้งสายตาและวาจาจากที่เคยอ่อนโยน บัดนี้เปลี่ยนเป็นแข็งกระด้างฉับพลัน นางเบี่ยงสายตามองไปทางองค์หญิงใหญ่ที่ยังคงหมดสติอยู่ พลางเอ่ยขึ้นว่า
“พระองค์ทรงพาท่านหมอมาด้วยกระมัง? อาการขององค์หญิง… หาได้สู้ดีนัก!”
“พามาด้วยแล้ว! ท่านหมอมานี่เถิด!”
น้ำเสียงของซ่งซวี่ป๋ายที่เอ่ยแทรกขึ้นพลันสั่นเครือคล้ายกำลังกลั้นสะอื้น เขาฝ่ากลุ่มองครักษ์ออกมา พลางชักดึงร่างของชายชราผู้หนึ่งมาด้วย
ซ่งเฉิงจี้ค่อยๆวางร่างขององค์หญิงใหญ่ลงบนเบาะนุ่มที่องครักษ์ได้ปูเตรียมไว้ก่อนแล้ว หมอหลวงรีบก้าวเข้าไป ทำการตรวจชีพจรและปักเข็มรักษา จากนั้น จึงค่อยหยิบเกลือหอมสูตรพิเศษออกมาวางไว้ใต้จมูกขององค์หญิงใหญ่
เวลาล่วงเลยผ่านไปอย่างเชื่องช้า และนับว่าเนิ่นไม่น้
